๑๑. ราหุลสูตร เล่ม ๒๕

๑๑ กจฺจิ อภิณฺหสํวาสา นาวชานาสิ ปณฺฑิตํ

โอกฺกาธาโร ๑ มนุสฺสานํ กจฺจิ อปจิโต ตยา ฯ

นาหํ อภิณฺหสํวาสา อวชานามิ ปณฺฑิตํ

โอกฺกาธาโร ๒ มนุสฺสานํ นิจฺจํ อปจิโต มยา ฯ

ปญฺจ กามคุเณ หิตฺวา ปิยรูเป มโนรเม

สทฺธาย ฆรา นิกฺขมฺม ทุกฺขสฺสนฺตกโร ภว ฯ

มิตฺเต ภชสฺสุ กลฺยาเณ ปนฺตญฺจ ๓ สยนาสนํ

วิวิตฺตํ อปฺปนิคฺโฆสํ มตฺตญฺญู โหหิ โภชเน ฯ

จีวเร ปิณฺฑปาเต จ ปจฺจเย สยนาสเน

เอเตสุ ตณฺหมากาสิ ๔ มา โลกํ ปุนราคมิ

สํวุโต ปาติโมกฺขสฺมึ อินฺทฺริเยสุ จ ปญฺจสุ

สตี กายคตา ตฺยตฺถุ นิพฺพิทาพหุโล ภว ฯ

นิมิตฺตํ ปริวชฺเชหิ สุภํ ราคูปสญฺหิตํ

อสุภาย จิตฺตํ ภาเวหิ เอกคฺคํ สุสมาหิตํ

อนิมิตฺตญฺจ ภาเวหิ มานานุสยมุชฺชห

ตโต มานาภิสมยา อุปสนฺโต จริสฺสสีติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ ภควา อายสฺมนฺตํ ราหุลํ อิมาหิ คาถาหิ อภิณฺหํ โอวทตีติ ฯ

ราหุลสุตฺตํ เอกาทสมํ ฯ

สุตฺตนิปาเต ทุติยสฺส จูฬวคฺคสฺส ทฺวาทสมํ วงฺคีสสุตฺตํ ๑

๑-๒ ม. ยุ. อุกฺกาธาโร ฯ ๓ ปตฺถญฺจาติปิ ปาโฐ ฯ ๔ ตณฺหํ มากาสีติปิ ฯ

เธอย่อมไม่ดูหมิ่นบัณฑิต เพราะการอยู่ร่วมกันเนืองๆ แลหรือการทรงคบเพลิง เพื่อมนุษย์ทั้งหลาย เธอนอบน้อมแล้วแลหรือ ฯ

พระราหุลกราบทูลว่า

ข้าพระองค์ย่อมไม่ดูหมิ่นบัณฑิต เพราะการอยู่ร่วมกันเนืองๆการทรงคบเพลิงเพื่อมนุษย์ทั้งหลาย ข้าพระองค์นอบน้อมแล้วเป็นนิตย์ ฯ

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

เธอละกามคุณห้ามีรูปเป็นที่รัก เป็นที่รื่นรมย์ใจ ออกบวชด้วยศรัทธาแล้ว จงกระทำที่สุดทุกข์เถิด เธอจงคบกัลยาณมิตร จงเสพที่นอนที่นั่งอันสงัดเงียบ ปราศจากเสียงกึกก้อง จงรู้จักประมาณในโภชนะเธออย่าได้กระทำความอยากในวัตถุเป็นที่เกิดตัณหาเหล่านี้ คือ จีวรบิณฑบาตที่นอน ที่นั่ง และปัจจัย เธออย่ากลับมาสู่โลกนี้อีกจงเป็นผู้สำรวมในปาฏิโมกข์และในอินทรีย์ ๕ จงมีสติไปแล้วในกายจงเป็นผู้มากไปด้วยความเบื่อหน่าย จงเว้นสุภนิมิต อันก่อให้เกิดความกำหนัด จงอบรมจิตให้มีอารมณ์เป็นหนึ่ง ให้ตั้งมั่นดีแล้วในอสุภภาวนาจงอบรมวิปัสนา จงละมานานุสัยแต่นั้นเธอจักเป็นผู้สงบ เพราะการละมานะเที่ยวไป ฯ

ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคตรัสสอนท่านพระราหุล ด้วยพระคาถาเหล่านี้เนืองๆด้วยประการฉะนี้แล ฯ

จบราหุลสูตรที่ ๑๑