๓. หิริสูตร เล่ม ๒๕

๓ หิรินฺตรนฺตํ วิชิคุจฺฉมานํ

สขาหมสฺมิ ๒ อิติ ภาสมานํ

สยฺหานิ กมฺมานิ อนาทิยนฺตํ

เนโส มมนฺติ อิติ นํ วิชญฺญา ฯ

อนนฺวยํ ปิยํ วาจํ โย มิตฺเตสุ ปกุพฺพติ

อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ

น โส มิตฺโต โย สทา อปฺปมตฺโต

เภทาสงฺกี รนฺธเมวานุปสฺสี

ยสฺมึ จ เสติ อุรสีว ปุตฺโต

ส เว มิตฺโต โย ปเรหิ อเภชฺโช ๓ ฯ

ปามุชฺชกรณํ ฐานํ ปสํสาวหนํ สุขํ

ผลานิสํโส ภาเวติ วหนฺโต โปริสํ ธุรํ ฯ

ปวิเวกรสํ ปิตฺวา รสํ อุปสมสฺส จ

นิทฺทโร โหติ นิปฺปาโป ธมฺมปีติรสํ ปิวนฺติ ฯ

หิริสุตฺตํ ตติยํ ฯ

______________

สุตฺตนิปาเต ทุติยสฺส จูฬวคฺคสฺส จตุตฺถํ มงฺคลสุตฺตํ

๑ ม. ยุ. สพฺพทุกฺขปฺปนูทนํ ฯ ๒ โป. ตวาหมสฺมิ ฯ ม. ตวาหมสฺมิ ฯ

๓ โป. อภชฺโช ฯ

บุคคลผู้ไม่มีหิริ เกลียดหิริ กล่าวอยู่ว่าเราเป็นเพื่อนของท่าน ไม่เอื้อเฟื้อการงานแห่งมิตรของตน พึงรู้ว่า นั่นไม่ใช่มิตรของเรา มิตรใดพูดวาจาน่ารัก แต่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ในมิตรทั้งหลาย บัณฑิตย่อมกำหนดรู้ผู้นั้นว่าไม่ทำตามคำพูด มิตรใดหวังความแตกกัน ไม่ประมาทคอยหาความผิดเท่านั้น มิตรนั้นไม่ควรเสพ ส่วนมิตรที่วางใจได้ เหมือนบุตรที่เกิดแต่อก ซึ่งผู้อื่นกล่าวเหตุตั้งร้อยอย่างพันอย่างก็ให้แตกกันไม่ได้ มิตรนั้นแลควรเสพความเพียร อันเป็นเหตุกระทำความปราโมทย์นำความสรรเสริญมาให้ นำสุขมาให้ ผลานิสงส์อันนำธุระสมควรแก่บุรุษไปอยู่ ย่อมเจริญ บุคคลดื่มรสแห่งความอิ่มเอิบในธรรม ดื่มรสอันเกิดแต่ความสงัดกิเลสและรสแห่งความสงบแล้ว ย่อมเป็นผู้ไม่มีความกระวนกระวายไม่มีบาป ฯ

จบหิริสูตรที่ ๓