๖. ธรรมจริยสูตร เล่ม ๒๕

๖ ธมฺมจริยํ พฺรหฺมจริยํ เอตทาหุ วสุตฺตมํ

ปพฺพชิโตปิ เจ โหติ อคารสฺมา ๔ อนคาริยํ ฯ

โส เจ มุขรชาติโก วิเหสาภิรโต มิโค ๕

ชีวิตํ ตสฺส ปาปิโย รชํ วฑฺเฒติ อตฺตโน ฯ

กลหาภิรโต ภิกฺขุ โมหธมฺเมน อาวุโต ๑

อกฺขาตมฺปิ น ชานาติ ธมฺมํ พุทฺเธน เทสิตํ ฯ

วิเหสํ ภาวิตตฺตานํ อวิชฺชาย ปุรกฺขโต

สงฺกิเลสํ น ชานาติ มคฺคํ นิรยคามินํ

วินิปาตํ สมาปนฺโน คพฺภา คพฺภํ ตมา ตมํ

ส เว ตาทิสโก ภิกฺขุ เปจฺจ ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ

คูธกูโป ๒ ยถา อสฺส สมฺปุณฺโณ คณวสฺสิโก

โย จ เอวรูโป อสฺส ทุพฺพิโสโธ หิ สงฺคโณ ฯ

ยํ เอวรูปํ ชานาถ ภิกฺขโว เคหนิสฺสิตํ

ปาปิจฺฉํ ปาปสงฺกปฺปํ ปาปอาจารโคจรํ ฯ

สพฺเพ สมคฺคา หุตฺวาน อภินิพฺพิชฺชิยาถ ๓ นํ

กรณฺฑํ ๔ ว นิทฺธมถ กสมฺพพ อวกสฺสถ ๕

ตโต ปลาเส ๖ วาเหถ อสฺสมเณ สมณมานิเน ฯ

นิทฺธมิตฺวาน ปาปิจฺเฉ ปาปอาจารโคจเร

สุทฺธา สุทฺเธหิ สํวาสํ กปฺปยโวฺห ปติสฺสตา ๗

ตโต สมคฺคา นิปกา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสถาติ ฯ

ธมฺมจริยสุตฺตํ ฉฏฺฐํ ฯ

๑-๒ ยุ. วงฺก ... ฯ ๓ โป. ตทุตฺตรํ ฯ ม. ยุ. เต ทุตฺตรํ ๔ ม. อคารา ฯ

๕ ม. ยุ. มโค ฯ

๑ ยุ. อาวโฏ ฯ ๒ ม. ยุ. คูถกูโป ฯ ๓ ม. อภินิพฺพชฺชิยาถ ฯ ยุ. อภินิพฺพิชฺชยาถ ฯ

๔ โป. การณฺฑํว ฯ ม. ยุ. การณฺฑวํ ฯ ๕ ม. ยุ. อปกสฺสถ ฯ ๖ ม. ยุ ปลาเป ฯ

๗ โป. ปติสฺสวา ฯ

พระอริยเจ้าทั้งหลายกล่าวความประพฤติทั้งที่เป็นโลกิยและโลกุตระทั้งสองนี้ คือ ความประพฤติธรรม พรหมจรรย์ว่าเป็น (แก้วอันสูงสุด) ธรรมเครื่องอยู่อันสูงสุด ถึงแม้บุคคลออกบวชเป็นบรรพชิตถ้าบุคคลนั้นเป็นชาติปากกล้ายินดีแล้วในความเบียดเบียนดุจเนื้อไซร้ความเป็นอยู่ของบุคคลนั้นเลวทราม ย่อมยังกิเลสธุลีมีราคะเป็นต้นของตนให้เจริญ ภิกษุผู้ยินดีแล้วในความทะเลาะ ถูกธรรมคือโมหะหุ้มห่อแล้ว ย่อมไม่รู้ธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว แม้อันเหล่าภิกษุผู้มีศีลเป็นที่รักบอกแล้ว ภิกษุผู้ถูกอวิชชาหุ้มห่อแล้ว ทำตนที่อบรมแล้วให้ลำบากอยู่ ย่อมไม่รู้ความเศร้าหมอง ย่อมไม่รู้ทางอันให้ถึงนรก

เมื่อไม่รู้ก็เข้าถึงวินิบาต เข้าถึงครรภ์จากครรภ์ เข้าถึงที่มืดจากที่มืด ภิกษุผู้เช่นนั้นแล ละไปแล้ว ย่อมเข้าถึงความทุกข์ก็บุคคลใดผู้มีการงานเศร้าหมองเห็นปานนี้ตลอดกาลนาน พึงเป็นผู้เต็มแล้วด้วยบาป เหมือนหลุมคูถที่เต็มอยู่นานปี พึงเป็นหลุมเต็มด้วยคูถฉะนั้น บุคคลนั้นเป็นผู้มีกิเลสเครื่องยียวนหมดจดได้โดยยาก ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงรู้จักบุคคลผู้อาศัยเรือน ผู้มีความปรารถนาลามก ผู้มีความดำริลามก ผู้มีอาจาระและโคจรลามกเห็นปานนี้เธอทั้งปวงพึงเป็นผู้พร้อมเพรียงกันเว้นบุคคลนั้นเสีย จงกำจัดบุคคลผู้เป็นเพียงดังแกลบ จงคร่าบุคคลผู้เป็นเพียงดังหยากเยื่อออกเสียแต่นั้นจงขับบุคคลลีบผู้ไม่ใช่สมณะแต่มีความสำคัญว่าเป็นสมณะไปเสีย ครั้นกำจัดบุคคลผู้มีความปรารถนาลามก มีอาจาระและโคจรลามกออกไปแล้ว เธอทั้งหลายผู้บริสุทธิ์แล้ว มีความเคารพกันและกันจงสำเร็จการอยู่ร่วมด้วยบุคคลผู้บริสุทธิ์ทั้งหลาย แต่นั้น เธอทั้งหลายผู้พร้อมเพรียงกัน มีปัญญาเครื่องรักษาตน จักกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ ฯ

จบธรรมจริยสูตรที่ ๖