๘. สกุณัคฆิชาดก เล่ม ๒๗

เสโน พลสา ปตมาโน ลาปํ โคจรฏฺฐายินํ

สหสา อชฺฌปฺปตฺโตว มรณํ เตนุปาคมิ.

เหยี่ยวนกเขาโฉบลงเต็มแรงด้วยหมายใจว่า

จะจับเอานกมูลไถที่อยู่ในที่หากิน

โฉบลงอย่างฉับพลัน

เพราะเหตุนั้น จึงถึงความตาย

(เมื่อเหยี่ยวนกเขาตายแล้ว นกมูลไถจึงออกมายืนบนอกของเหยี่ยวนกเขา เปล่งอุทานว่า)

โสหํ นเยน สมฺปนฺโน เปตฺติเก โคจเร รโต

อเปตสตฺตุ โมทามิ สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโนติ.

สกุณคฺฆิชาตกํ อฏฺฐมํ.

เรานั้นเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอุบาย

ยินดีแล้วในที่หากินอันเป็นเขตแห่งบิดา

เห็นประโยชน์ของตนอยู่

เป็นผู้ปราศจากศัตรู ย่อมเบิกบานใจ

สกุณัคฆิชาดกที่ ๘ จบ