พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · ปโรสตวรรค
๔. มิตตวินทชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๐๔ (Royal Thai)4/10 in ปโรสตวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต ปโรสตวรรค มิตตวินทชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 56 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 53–53
{๑๐๓} [๑๐๓] คนมีเวรต่อกันอยู่ ณ ที่ใด ผู้ฉลาดไม่พึงอยู่ ณ ที่นั้น เพราะ เมื่ออยู่ในหมู่คนมีเวรต่อกันแม้เพียงคืนเดียวหรือสองคืน ก็เป็นทุกข์
๔. มิตตวินทชาดก (๑๐๔)
ว่าด้วยโทษของผู้ลุอำนาจความปรารถนา
(พระโพธิสัตว์ถูกนายมิตตวินทะผู้ตกนรกได้รับจักรกรดถามว่าเขาทำ บาปกรรมอะไรไว้ จึงบอกถึงกรรมที่เขาทำแล้วกล่าวว่า)
{๑๐๔} [๑๐๔] ท่านมีความปรารถนาจัด ได้นางเวมานิกเปรต ๔ นางแล้ว ก็ ยังต้องการ ๘ นาง ได้ ๘ นาง ก็ยังต้องการ ๑๖ นาง ได้ ๑๖ นาง ก็ยังต้องการ ๓๒ นาง บัดนี้จึงมาได้รับจักรกรดแทน จักรกรดพัดผันอยู่บนศีรษะของท่านผู้ลุอำนาจความปรารถนา
๕. ทุพพลกัฏฐชาดก (๑๐๕)
ว่าด้วยช้างกลัวไม้แห้ง
(รุกขเทวดาโพธิสัตว์เห็นช้างได้ยินเสียงไม้แห้งหล่นก็วิ่งหนีจึงกล่าวว่า)
{๑๐๕} [๑๐๕] ลมพัดไม้แห้งผุ ๆ ซึ่งมีจำนวนมากมายในป่านี้ให้หักลงมา ดูก่อนพญาช้าง ถ้าท่านมัวกลัวไม้แห้งนั้น ท่านจักซูบผอมเป็นแน่
- ๑เวมานิกเปรต หมายถึงเปรตที่มีวิมานอยู่เป็นของตนเอง มีความสุขเหมือนพวกเทวดาในเวลาหนึ่ง แต่ในอีกเวลาหนึ่งก็ได้รับทุกขเวทนาแสนสาหัสเหมือนเปรตพวกอื่นและสัตว์นรกทั่วไป กล่าวคือ ไม่รุ่งเรืองเหมือนพวกเทพอื่น ๆ ได้เสวยสุขและต้องทุกข์ทรมานต่าง ๆ เป็นช่วง ๆ สลับกันไป (ที.ม.อ. ๑๐๙, องฺ.จตุกฺ.อ. ๒/๔๔๑. องฺ.ติก.อ. ๑๐๑, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๐, ขุ.จู.อ. ๕๗)
End of ๔. มิตตวินทชาดก