๒. มหาอัสสาโรหชาดก เล่ม ๒๗

อเทยฺเยสุ ททํ ทานํ เทยฺเยสุ นปฺปเวจฺฉติ

อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ นาธิคจฺฉติ.

ผู้ใดเมื่อให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ไม่ให้ในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็หาเพื่อนช่วยเหลือไม่ได้

อเทยฺเยสุ อททํ (๑) ทานํ เทยฺเยสุ โย ปเวจฺฉติ

อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ อธิคจฺฉติ.

ผู้ใดเมื่อไม่ให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ให้ทานในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็ได้เพื่อนที่จะช่วยเหลือ

สญฺโญคสมฺโภควิเสสทสฺสนํ

อนริยธมฺเมสุ สเฐสุ นสฺสติ

กตญฺจ อริเยสุ จ อชฺชเวสุ

มหปฺผลํ โหติ อณุมฺปิ ตาทิสุ.

การแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องผูกพันกันฉันมิตร

ในชนทั้งหลายผู้ไม่เป็นพระอริยะ โอ้อวด ย่อมจะไร้ผล

ส่วนการแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องเป็นต้นนั้นแม้เล็กน้อย

ซึ่งบุคคลกระทำแล้วในชนทั้งหลาย ผู้เป็นพระอริยะ

ซื่อตรงและคงที่ ย่อมมีผลมาก

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ อกา โลเก สุทุกฺกรํ

ปจฺฉา กยิรา น วา กยิรา อจฺจนฺตํ ปูชนารโหติ.

มหาอสฺสาโรหชาตกํ ทุติยํ.

ผู้ใดได้ทำคุณงามความดีไว้ก่อน

ผู้นั้นชื่อว่าได้ทำสิ่งที่ทำได้ยากยิ่งในโลก

ภายหลังเขาจะทำหรือไม่ทำก็ตามที

ชื่อว่าเป็นผู้ควรแก่การบูชาอย่างยิ่ง

มหาอัสสาโรหชาดกที่ ๒ จบ