๒. วิมลาเถรีคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
Text layerBuddha’s wordsข้อ ๗๒–๗๙39 of 73 in เถรีคาถาพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ 10 items3 editionsCompare editions verse by verse
This collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
Front matter of the printed edition
๒. วิมลาเถรีคาถา ภาษิตของพระวิมลาเถรี พระวิมลาเถรีผู้เคยเป็นหญิงคณิกา (ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)
เรามัวเมาด้วยผิวพรรณ รูปสมบัติ ความสวยงาม บริวารยศ และเป็นผู้มีจิตกระด้างอย่างยิ่ง ด้วยความเป็นสาว ดูหมิ่นหญิงอื่น
หญิงแพศยา หรือหญิงโสเภณี (ขุ.เถรี.อ. ๗๒/๙๘)
ประดับร่างกายนี้ให้วิจิตรงดงามสำหรับลวงชายโง่ ได้ยืนอยู่ที่ประตูเรือนหญิงแพศยา ดุจนายพรานเนื้อวางบ่วงดักเนื้อไว้
เราอวดเครื่องประดับต่างๆ เป็นอันมาก และอวดอวัยวะที่ควรปกปิดให้ปรากฏ กระซิกกระซี้ ได้ทำมายาหลายอย่างให้ชายจำนวนมากลุ่มหลง
วันนี้ เรานั้นปลงผมห่มผ้าสังฆาฏิ บวช เที่ยวบิณฑบาต แล้วมานั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ได้ฌานที่ไม่มีวิตก
ได้ตัดกิเลสเป็นเหตุเกาะเกี่ยว ทั้งที่เป็นของทิพย์และของมนุษย์ได้ทั้งหมด ทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป เป็นผู้เย็น ดับสนิทแล้ว ๓. สีหาเถรีคาถา ภาษิตของพระสีหาเถรี พระสีหาเถรี(ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)
เมื่อก่อน เราได้ถูกกามราคะเบียดเบียน มีจิตฟุ้งซ่าน บังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ เพราะไม่ทำไว้ในใจโดยแยบคาย
ถูกกิเลสกลุ้มรุม มักเข้าใจกามว่าสวยงาม ตกอยู่ในอำนาจราคะ จึงไม่ได้ความสงบจิต
ผอมเหลือง และมีผิวพรรณไม่ผ่องใส ประพฤติ(พรหมจรรย์)อยู่ ๗ ปี มีแต่ทุกข์ ไม่ได้ความสุขทั้งกลางวันและกลางคืน
ได้บรรลุทุติยฌาน (ขุ.เถรี.อ. ๗๕/๑๐๐)
Royal edition
Text layerBuddha’s wordsThe unit at the same position in this volume — item numbers are this edition’s own · matched by position · both editions divide this volume into the same number of texts, so positions line up · the titles differ, so this is not confirmed to be the same text
Open this edition’s own pageFront matter of the printed edition
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา ๒. วิมลปุรณคณิกาเถรีคาถา สุภาษิตชี้โทษความสวย
|๔๔๐.๗๒| ๒ มตฺตา วณฺเณน รูเปน โสภคฺเคน ยเสน จ โยพฺพเนน จุปตฺถทฺธา อญฺญา สมติมญฺญิหํ ฯ |๔๔๐.๗๓| วิภูเสตฺวา อิมํ กายํ สุจิตฺตํ พาลลาปนํ อฏฺฐาสึ เวสิทฺวารมฺหิ ลุทฺโท ปาสมิโวฏฺฏิยา ฯ |๔๔๐.๗๔| ปิลนฺธนํ วิทสฺเสนฺตี คุยฺหํ ปกาสิตํ พหุํ อกาสึ วิวิธํ มายํ อุชฺชคฺฆนฺตี พหุํ ชนํ ฯ |๔๔๐.๗๕| สาชฺช ปิณฺฑํ จริตฺวาน มุณฺฑา สงฺฆาฏิปารุตา นิสินฺนา รุกฺขมูลมฺหิ อวิตกฺกสฺส ลาภินี ฯ |๔๔๐.๗๖| สพฺเพ โยคา สมุจฺฉินฺนา เย ทิพฺพา เย จ มานุสา เขเปตฺวา อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตา ฯ วิมลา ปุราณคณิกา ฯ
เราเป็นผู้เมาแล้วด้วยผิวพรรณ รูปสมบัติ ความสวยงาม บริวารสมบัติ และความเป็นสาว มีจิตกระด้าง ดูหมิ่นหญิงอื่นๆ ประดับร่างกายงดงาม วิจิตร สำหรับลวงบุรุษผู้โง่เขลา ได้ยืนอยู่ที่ประตูบ้านหญิงแพศยา ดุจ นายพรานที่คอยดักเนื้อ ฉะนั้น เราได้แสดงเครื่องประดับต่างๆ และ อวัยวะที่ควรปกปิดเป็นอันมากให้ปรากฏแก่บุรุษ กระทำมายาหลายอย่าง ให้ชายเป็นอันมากยินดี วันนี้เรามีศีรษะโล้น ห่มผ้าสังฆาฏิเที่ยว บิณฑบาต แล้วมานั่งที่โคนต้นไม้ เป็นผู้ได้ฌานอันไม่มีวิตก เราตัด เครื่องเกาะเกี่ยว ทั้งที่เป็นของทิพย์ทั้งที่เป็นของมนุษย์ได้ทั้งหมด และ ทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป เป็นผู้มีจิตใจเยือกเย็น ดับสนิทแล้ว.