๖. มหาปชาบดีโคตมีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๖ พุทฺธ วีร นโม ตยตฺถุ สพฺพสตฺตานมุตฺตม

โย มํ ทุกฺขา ปโมเจสิ อญฺญญฺจ พหุกํ ชนํ ฯ

สพฺพทุกฺขํ ปริญฺญาตํ เหตุตณฺหา วิโสสิตา

ภาวิตฏฺฐงฺคิโก ๒ มคฺโค นิโรโธ ผุสิโต มยา ฯ

มาตา ปุตฺโต ปิตา ภาตา อยฺยิกา จ ปุเร อหุํ

ยถาภุจฺจํ อชานนฺตี สํสริหํ อนิพฺพิสํ ฯ

ทิฏฺโฐ หิ เม โส ภควา อนฺติโมยํ สมุสฺสโย

วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว ฯ

อารทฺธวิริเย ปหิตตฺเต นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกเม

สมคฺเค สาวเก ปสฺส เอสา พุทฺธาน วนฺทนา ฯ

พหูนํ วต อตฺถาย มายา ชนยิ โคตมํ

พฺยาธิมรณตุนฺนานํ ทุกฺขกฺขนฺธํ พฺยปานุทิ ฯ

มหาปชาปตี โคตมี ฯ

๑ ม. อชฺช เม ฯ ๒ ม. ภาวิโต อฏฺฐงฺคิโก ฯ ยุ. อริยฏฺฐงฺคิโก ฯ

ข้าแต่พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้า ผู้สูงสุดกว่าสัตว์ทั้งปวง หม่อมฉันขอนอบน้อมแด่พระองค์ ซึ่งทรงช่วยปลดเปลื้องหม่อมฉัน และชนอื่นเป็นอันมากให้พ้นจากทุกข์ หม่อมฉันกำหนดรู้ทุกข์ทั้งปวงแล้ว เผาตัณหาอันเป็นเหตุแห่งทุกข์ให้เหือดแห้งแล้ว ได้เจริญมรรคอันประกอบด้วยองค์๘ แล้ว ได้บรรลุนิโรธแล้ว ชนทั้งหลายเป็นมารดา เป็นบุตร เป็นธิดาเป็นพี่ชายน้องชาย เป็นปู่ย่าตายายกันในชาติก่อน หม่อมฉันไม่รู้ตามความเป็นจริง ไม่ประสบอริยสัจ ๔ จึงได้ท่องเที่ยวไปในภพน้อยใหญ่ก็หม่อมฉันได้เห็นพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นแล้ว อัตภาพนี้มีในที่สุดชาติสงสารสิ้นไปแล้ว บัดนี้ ภพใหม่มิได้มี ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรพระสาวกทั้งหลายผู้ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยวมีความบากบั่นมั่นคงเป็นนิตย์ มีความพร้อมเพรียงกัน การกระทำโลกุตตรธรรมให้ประจักษ์แก่ตนอย่างนี้ เป็นการถวายบังคมต่อพระพุทธเจ้าทั้งหลายพระนางเจ้ามหามายาเทวีได้ประสูติพระโคดมมา เพื่อประโยชน์แก่ชนเป็นอันมากหนอ เพราะพระองค์ได้บรรเทากองทุกข์ของชนทั้งหลาย

ผู้อันพยาธิและมรณะทิ่มแทงแล้ว.