๗. คุตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๗ คุตฺเต ยทตฺถํ ปพฺพชฺชา หิตฺวา ปุตฺตํ สมุสฺสยํ ๑

ตเมว อนุพฺรูเหหิ มา จิตฺตสฺส วสํ คมิ ฯ

จิตฺเตน วญฺจิตา สตฺตา มารสฺส วิสเย รตา

อเนกชาติสํสารํ สนฺธาวนฺติ อวิทฺทสู ฯ

กามจฺฉนฺทญฺจ พฺยาปาทํ สกฺกายทิฏฺฐิเมว จ

สีลพฺพตปรามาสํ วิจิกิจฺฉญฺจ ปญฺจมํ ฯ

สํโยชนานิ เอตานิ ปชหิตฺวาน ภิกฺขุนี

โอรมฺภาคมนียานิ นยิทํ ปุนเรหิสิ ฯ

ราคํ มานํ อวิชฺชญฺจ อุทฺธจฺจญฺจ วิวชฺชิย

สํโยชนานิ เฉตฺวาน ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสสิ ฯ

เขเปตฺวา ชาติสํสารํ ปริญฺญาย ปุนพฺภวํ

ทิฏฺเฐ ๒ ธมฺเมว นิจฺฉาตา อุปสนฺตา จริสฺสสิ ฯ

คุตฺตา ฯ

ดูกรนางคุตตา การที่ท่านละบุตร หมู่ญาติและกองแห่งโภคะอันเป็นที่รักแล้ว ออกบวชเพื่อประโยชน์แก่นิพพานใด ท่านจงพอกพูนนิพพานนั้นเนืองๆ เถิด ท่านอย่าตกอยู่ในอำนาจของจิต สัตว์ทั้งหลายผู้ไม่รู้แจ้งถูกจิตหลอกลวงแล้ว ยินดีในสิ่งอันเป็นวิสัยของมาร ย่อมพากันท่องเที่ยวไปสู่ชาติสงสารมิใช่น้อย ดูกรนางภิกษุณี ท่านจงละขาดซึ่งสังโยชน์อันเป็นส่วนเบื้องต่ำเหล่านี้ คือกามฉันทะ ๑ พยาบาท ๑ สักกายทิฏฐิ ๑ วิจิกิจฉา ๑ สีลัพพตปรามาสอันเป็นข้อที่ห้า ๑ แล้วอย่ากลับมาสู่กามภพอีก ท่านจงละเว้นราคะ มานะ อวิชชา อุทธัจจะ และตัดสังโยชน์ทั้งหลายแล้ว จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ ท่านยังชาติสงสารให้สิ้นไปแล้ว กำหนดรู้ภพใหม่ หมดความทะยานอยาก จักเป็นผู้สงบ

ระงับ เที่ยวไปในปัจจุบัน.