๘. โสณาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๘ ทส ปุตฺเต วิชายิตฺวา อสฺมึ รูปสมุสฺสเย

ตโตหํ ทุพฺพลา ชิณฺณา ภิกฺขุนึ อุปสงฺกมึ ฯ

สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย

ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน เกเส เฉตฺวาน ปพฺพชึ ฯ

ตสฺสา เม สิกฺขมานาย ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ยตฺถ เม วุสิตํ ปุเร ฯ

อนิมิตฺตญฺจ ภาเวมิ เอกคฺคา สุสมาหิตา

อนนฺตราวิโมกฺขาสึ อนุปาทาย นิพฺพุตา ฯ

ปญฺจกฺขนฺธา ปริญฺญาตา ติฏฺฐนฺติ ฉินฺนมูลกา

ธิ ตวตฺถุ ชเร ชมฺเม นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว ฯ

โสณา ฯ

ในรูปกายนี้ เราคลอดบุตร ๑๐ คน ต่อมาเป็นคนชราทุพพลภาพ จึงเข้าไปหาภิกษุณีรูปหนึ่ง ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะและธาตุแก่เรา เราฟังธรรมของภิกษุณีนั้นแล้ว โกนผมออกบวช เมื่อเราศึกษาอยู่ ได้ชำระทิพยจักษุให้บริสุทธิ์แล้ว รู้ระลึกชาติก่อนๆ ได้อนึ่ง เราเป็นผู้มีจิตตั้งมั่น มีอารมณ์เป็นหนึ่ง เจริญอนิมิตสมาธิเป็นผู้มีวิโมกข์เกิดแล้ว ในลำดับแห่งมรรคอันเลิศ เป็นผู้ดับแล้วโดยหาเชื้อมิได้ ขันธ์ ๕ ที่เรากำหนดรู้ มีรากขาดแล้วตั้งอยู่ สิ่งที่ยังคงอยู่ก็คงมีอยู่ในกายที่คร่ำคร่าเลวทราม บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.