๗. สกุลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๗ อคารสฺมึ วสนฺตีหํ ธมฺมํ สุตฺวาน ภิกฺขุโน

อทฺทสํ วิรชํ ธมฺมํ นิพฺพานํ ปทมจฺจุตํ ฯ

สาหํ ปุตฺตํ ธีตรญฺจ ธนธญฺญญฺจ ฉฑฺฑิย

เกเส เฉทาปยิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ

สิกฺขมานา อหํ สนฺตี ภาเวนฺตี มคฺคมญฺชสํ

ปหาสึ ราคโทสญฺจ ตเทกฏฺเฐ จ อาสเว ฯ

ภิกฺขุนี อุปสมฺปชฺช ปุพฺพชาติมนุสฺสรึ

ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ วิมลํ สาธุภาวิตํ ฯ

สงฺขาเร ปรโต ทิสฺวา เหตุชาเต ปโลกิเน

ปหาสึ อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตา ฯ

สกุลา ฯ

เมื่อเรายังอยู่ในเรือน ได้ฟังธรรมของภิกษุรูปหนึ่ง ได้เห็นนิพพานอันเป็นธรรมปราศจากธุลี เป็นทางเครื่องถึงความสุข ไม่จุติต่อไปเราจึงละบุตร ธิดา ทรัพย์ และธัญชาติ โกนผมออกบวชเป็นบรรพชิตเราศึกษาทางสงบใจอยู่ เจริญมรรคชั้นสูง จึงละราคะ โทสะ และอาสวะทั้งหลายอันกล้าแข็งกว่าราคะโทสะนั้นได้ เราอุปสมบทเป็นภิกษุณีแล้ว ระลึกถึงชาติก่อนได้ ชำระทิพยจักษุให้บริสุทธิ์หมดมลทินอบรมแล้วด้วยดี เราเห็นสังขารทั้งหลาย โดยความเป็นอนัตตา เป็นของเกิดแต่เหตุ มีอันทรุดโทรมไปเป็นสภาพ แล้วละอาสวะทั้งปวงเป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว.