๑๒. จันทาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๑๒ ทุคฺคตาหํ ปุเร อาสึ วิธวา จ อปุตฺติกา

วินา มิตฺเตหิ ญาตีหิ ภตฺตโจลสฺส นาธิคํ ฯ

ปตฺตํ ทณฺฑํ จ คณฺหิตฺวา ภิกฺขมานา กุลา กุลํ

สีตุเณฺหน จ ฑยฺหนฺตี สตฺต วสฺสานิ จาริหํ ฯ

ภิกฺขุนึ ปุน ทิสฺวาน อนฺนปานสฺส ลาภินึ

อุปสงฺกมฺม อโวจํ ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ

สา จ มํ อนุกมฺปาย ปพฺพาเชสิ ปฏาจารา

ตโต มํ โอวทิตฺวาน ปรมตฺเถ นิโยชยิ ฯ

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อกาสึ อนุสาสนึ

อโมโฆ อยฺยาย โอวาโท เตวิชฺชมฺหิ อนาสวา ฯ

จนฺทา ฯ

ปญฺจกนิปาโต สมตฺโต ฯ

เมื่อก่อนเราเป็นคนเข็ญใจ เป็นหญิงหม้ายไม่มีบุตร ปราศจากญาติและมิตร ไม่ได้ประสบความบริบูรณ์ด้วยอาหารและผ้านุ่งห่ม เราถือภาชนะดินและไม้เท้าเที่ยวไปขอทานตามสกุลน้อยใหญ่ ถูกความหนาวร้อนเบียดเบียนอยู่ตลอด ๗ ปี ต่อมาภายหลัง เราได้พบพระปฏาจาราภิกษุณี ผู้ได้ข้าวและน้ำเป็นปกติ จึงเข้าไปหาท่านแล้วขอบรรพชาอยู่ในสำนักท่าน ท่านให้เราบวชด้วยความอนุเคราะห์ ต่อมาท่านกล่าวสอนเรา แนะนำเราให้ประกอบในปฏิปทาอันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง เราฟังคำของท่านแล้ว ได้ทำตามท่านสอน โอวาทของท่านไม่เป็นโมฆะ เพราะเราได้บรรลุวิชชา ๓ เป็นผู้ไม่มีอาสวะ.

จบ ปัญจกนิบาต.