๔. ทันถิกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๔ ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต

นาคํ โอคาหมุตฺติณฺณํ นทีตีรมฺหิ อทฺทสํ ฯ

ปุริโส องฺกุสมาทาย เทหิ ปาทนฺติ ยาจติ

นาโค ปสารยิ ๔ ปาทํ ปุริโส นาคมารุหิ ฯ

ทิสฺวา อทนฺตํ ทมิตํ มนุสฺสานํ วสํ คตํ

ตโต จิตฺตํ สมาเธมิ ๑ ขลุ ตาย วนํ คตา ฯ

ทนฺติกา ฯ

๑ โป. ม. เอกปลฺลงฺเกน ฯ ๒ ยุ. ปีติสุขสมปฺปิตา ฯ ๓ โป. เอตฺถนฺตเร ยโต

ตณฺหา วิโสสิตา ปจฺฉา ธมฺมเทเสสินฺติ คาถาปาททฺวยํ ทิสฺสติ ฯ ๔ ม. ปสารยี ฯ

เราออกจากที่พักในกลางวันบนภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นช้างลงสู่แม่น้ำแล้วขึ้นจากแม่น้ำนั้น ที่ฝั่งแม่น้ำจันทรภาคา นายหัตถาจารย์ถือขอแล้วให้สัญญาว่า จงเหยียดเท้าออก ช้างเหยียดเท้าออกแล้ว นายหัตถาจารย์จึงขึ้นช้างนั้น เราเห็นช้างนั้นผู้ไม่เคยได้รับการฝึก ครั้นนายหัตถาจารย์ฝึกแล้ว เป็นสัตว์ตกอยู่ในอำนาจของมนุษย์ทั้งหลาย ภายหลังแต่การเห็นช้างนั้นแล้ว เราจึงไปสู่ป่า ยังจิตให้เป็นสมาธิ เพราะกิริยานั้นเป็นเหตุ.