๔. สุชาตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๔ อลงฺกตา สุวสนา มาลินี จนฺทโนกฺขิตา

สพฺพาภรณสญฺฉนฺนา ทาสีคณปุรกฺขตา ฯ

อนฺนํ ปานํ จ อาทาย ขชฺชํ โภชฺชํ อนปฺปกํ

เคหโต นิกฺขมิตฺวาน อุยฺยานมภิหารยึ ฯ

ตตฺถ รมิตฺวา กีฬิตฺวา อาคจฺฉนฺตี สกํ ฆรํ

วิหารํ ทกฺขึ ปาวิสึ สาเกเต อญฺชนํ วนํ ฯ

ทิสฺวาน โลกปชฺโชตํ วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ

โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย จกฺขุมา ฯ

สุตฺวา จ โข มเหสิสฺส สจฺจํ สมฺปฏิวิชฺฌหํ

ตตฺเถว วิรชํ ธมฺมํ ผุสยึ อมตํ ปทํ ฯ

ตโต วิญฺญาตสทฺธมฺมา ปพฺพชึ อนคาริยํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา อโมฆํ พุทฺธสาสนํ ฯ

สุชาตา ฯ

เมื่อเราเป็นฆราวาส ได้ตกแต่งร่างกาย นุ่งห่มผ้าอันงาม ทัดทรงดอกไม้ลูบไล้ด้วยจุรณจันทน์ ปกคลุมด้วยอาภรณ์ทั้งปวง ห้อมล้อมด้วยหมู่นางทาสี ให้หมู่นางทาสีถือเอาข้าวน้ำ ของเคี้ยว ของบริโภคไม่น้อยออกจากเรือนไปสู่อุทยาน รื่นรมย์ชมเชยเล่นอยู่ในสวนนั้นแล้ว มาสู่เรือนของตน เข้าสู่ทักขีวิหาร ในป่าอัญชนวันใกล้เมืองสาเกต ได้พบพระพุทธเจ้าผู้เป็นแสงสว่างของโลกแล้ว เข้าไปถวายบังคม พระองค์ผู้มีพระจักษุได้ทรงแสดงธรรมแก่เราด้วยความทรงอนุเคราะห์ และเราได้ฟังพระธรรมของพระองค์ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว ได้ตรัสรู้ของจริง ได้บรรลุอมตธรรมอันปราศจากธุลีในที่นั้นนั่นเอง เราได้รู้แจ้งพระสัทธรรมแล้ว ได้บรรพชาในพระธรรมวินัย ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าไม่เปล่าจากประโยชน์.