๑๖. สัฏฐีกูฏสหัสสเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๖. สัฏฐิกูฏสหัสสเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตหกหมื่นฆ้อน

(วันหนึ่ง พระมหาโมคคัลลานเถระลงจากภูเขาคิชฌกูฏได้เห็นเปรต ตนหนึ่ง จึงถามว่า)

{๑๓๖}[๘๐๖] ทำไมหนอ ท่านจึงวิ่งพล่านไปเหมือนคนบ้า เหมือนเนื้อที่ระแวงภัย ท่านมาส่งเสียงร้องคร่ำครวญไปทำไม ท่าน คงทำบาปกรรมไว้เป็นแน่(เปรตนั้นตอบว่า)

[๘๐๗] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้จึงต้องจากโลกนี้ เข้าถึงเปตโลก[๘๐๘] ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของข้าพเจ้า

(พระเถระถามว่า)

[๘๐๙] ท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลกเพราะผลแห่งกรรมอะไร[๘๑๐] อนึ่ง ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของท่านเพราะผลแห่งกรรมอะไร

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๘๑๑] ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งนามว่าสุเนตตะ ผู้อบรมอินทรีย์แล้ว ผู้หาภัยแต่ที่ไหนมิได้นั่งเข้าฌานอยู่ที่โคนต้นไม้[๘๑๒] ข้าพเจ้าได้ทำศีรษะของท่านแตกด้วยการดีดก้อนกรวด เพราะผลแห่งกรรมนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ประสบทุกข์นี้[๘๑๓] ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง จึงตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของข้าพเจ้า(พระเถระกล่าวว่า)

[๘๑๔] ชายชั่วเอ๋ย ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการ ทั้งปวงตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของท่านตามเหตุผล อันสมควรแล้ว

จบ สัฏฐิกูฎสหัสสเปตวัตถุที่ ๑๖

จบ มหาวรรคที่ ๔

รวมเรื่องที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อัมพสักขรเปตวัตถุ ๒. เสรีสกเปตวัตถุ

๓. นันทิกาเปติวัตถุ ๔. เรวดีเปติวัตถุ

๕. อุจฉุเปตวัตถุ ๖. กุมารเปตวัตถุ

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ ๘. คูถขาทกเปตวัตถุ

๙. ทุติยคูถขาทกเปติวัตถุ ๑๐. คณเปตวัตถุ

๑๑. ปาฏลิปุตตเปตวัตถุ ๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ

๑๓. อักขรุกขเปตวัตถุ ๑๔. โภคสังหรเปตวัตถุ

๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ ๑๖. สัฏฐิกูฏสหัสสเปตวัตถุ

รวมวรรคในเปตวัตถุ

มี ๔ วรรค คือ อุรควรรค ๑ อุพพรีวรรค ๑ จูฬวรรค ๑ มหาวรรค ๑ มี ๕๑ เรื่อง ๔ ภาณวาร

จบ พระบาลีเปตวัตถุ

พระบาลีสุตตันตปิฎก

ขุททกนิกาย เถรคาถา

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

นิทานคาถา

{๑๓๗} ขอท่านทั้งหลายจงสดับคาถาอันน้อมเข้าไปสู่ประโยชน์ ของพระเถระทั้งหลายผู้อบรมตนแล้วผู้เป็นดุจสีหะ บันลืออยู่ดุจการบันลือแห่งสีหะทั้งหลายซึ่งประเสริฐกว่า เหล่าสัตว์ผู้มีเขี้ยวงาที่ใกล้ถํ้าแห่งภูเขาฉะนั้นก็พระเถระเหล่านั้นต่างก็มีชื่อ มีโคตรตระกูล มีธรรม เป็นเครื่องอยู่ มีอธิมุติ (ความน้อมใจเชื่อ) มีปัญญาเป็นผู้ไม่เกียจคร้านอยู่

ท่านได้เห็นแจ้งธรรมในเสนาสนะอันสงัดมีป่าโคนไม้ และภูเขาเป็นต้นนั้นๆ และได้บรรลุนิพพานซึ่งเป็นอัจจุตบท (ธรรมที่ไม่มีจุติต่อไป) เมื่อพิจารณาเห็นผลอันเป็นที่สุดแห่งกิจซึ่งตนทำเสร็จแล้ว จึงได้ภาษิตเนื้อความนั้นไว้