๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตผู้เป็นบุตรเศรษฐี

(พระศาสดาได้ตรัสพระคาถาที่เปรต ๔ ตนปรารภจะกล่าวตนละคาถา ให้บริบูรณ์กะพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า){๑๓๕}[๘๐๒] เมื่อพวกเราพากันหมกไหม้อยู่ในนรก ๖๐,๐๐๐ ปีก็เต็ม บริบูรณ์โดยประการทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักมี[๘๐๓] ที่สุดไม่มี ที่สุดจักมีแต่ที่ไหน ที่สุดย่อมไม่ปรากฏ แน่ะท่านผู้นิรทุกข์ เพราะเรากับท่านได้ทำบาปกรรมไว้[๘๐๔] พวกเรา เมื่อไทยธรรมมีอยู่ ก็ไม่ยอมให้ทาน จึงเป็นอยู่อย่างลำบาก ทั้งที่ไทยธรรมก็มีอยู่ พวกเราก็มิได้ทำ ที่พึ่งแก่ตน[๘๐๕] เรานั้นไปจากเปตโลกนี้ได้กำเนิดเป็นมนุษย์แล้ว จักเป็นผู้รู้ความประสงค์ของผู้ขอ สมบูรณ์ด้วยศีล ทำกุศลให้มากแน่นอน

จบ เสฏฐิปุตตเปตวัตถุที่ ๑๕

๑๖. สัฏฐิกูฏสหัสสเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตหกหมื่นฆ้อน

(วันหนึ่ง พระมหาโมคคัลลานเถระลงจากภูเขาคิชฌกูฏได้เห็นเปรต ตนหนึ่ง จึงถามว่า)

{๑๓๖}[๘๐๖] ทำไมหนอ ท่านจึงวิ่งพล่านไปเหมือนคนบ้า เหมือนเนื้อที่ระแวงภัย ท่านมาส่งเสียงร้องคร่ำครวญไปทำไม ท่าน คงทำบาปกรรมไว้เป็นแน่(เปรตนั้นตอบว่า)

[๘๐๗] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้จึงต้องจากโลกนี้ เข้าถึงเปตโลก[๘๐๘] ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของข้าพเจ้า

(พระเถระถามว่า)

[๘๐๙] ท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลกเพราะผลแห่งกรรมอะไร[๘๑๐] อนึ่ง ฆ้อนเหล็ก ๖๐,๐๐๐ ครบบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง ตกใส่ศีรษะและต่อยศีรษะของท่านเพราะผลแห่งกรรมอะไร