๑๐. คณเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๐ นคฺคา ทุพฺพณฺณรูปาถ กีสา ธมนิสณฺฐิตา

อุปฺผาสุลิกา กีสกา เก นุ ตุเมฺหถ มาริสาติ ฯ

มยํ ภทนฺเต เปตมฺหา ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตาติ ฯ

กึ นุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คตาติ ฯ

อนวชฺเชสุ ๑ ติตฺเถสุ วิจินิมฺหฑฺฒมาสกํ

สนฺเตสุ เทยฺยธมฺเมสุ ทีปํ นากมฺหมตฺตโน ฯ

นทึ อุเปม ตสิตา ริตฺตกา ปริวตฺตติ

ฉายํ อุเปม อุเณฺหสุ อาตโป ปริวตฺตติ ฯ

อคฺคิวณฺโณว โน วาโต ฑหนฺโต อุปวายติ

เอตญฺจ ภนฺเต อรหาม อญฺญญฺจ ปาปกํ ตโต ฯ

อปิ โยชนานิ คจฺฉาม ฉาตา อาหารคิทฺธิโน

อลทฺธา เยว นิวตฺตาม อโห โน อปฺปปุญฺญตา ฯ

ฉาตา ปมุจฺฉิตา ภนฺเต ภูมิยํ ปฏิสุมฺภิตา

อุตฺตานา ปติกิราม อวกุชฺชา ปตามเส ฯ

เต จ ตตฺเถว ปติตา ภูมิยํ ปฏิสุมฺภิตา

อุรํ สีสญฺจ ฆฏฺเฏม อโห โน อปฺปปุญฺญตา ฯ

เอตญฺจ ภนฺเต อรหาม อญฺญญฺจ ปาปกํ ตโต

สนฺเตสุ เทยฺยธมฺเมสุ ทีปํ นากมฺหมตฺตโน ฯ

เต หิ นูน อิโต คนฺตฺวา โยนึ ลทฺธาน มานุสึ

วทญฺญู สีลสมฺปนฺนา กาหาม กุสลํ พหุนฺติ ฯ

คณเปตวตฺถุ ทสมํ ฯ

๑ อนาวเฏสูติปิ ทิสฺสติ ฯ

ท่านทั้งหลายเปลือยกาย มีรูปร่างผิวพรรณน่าเกลียด ซูบผอมมีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ผอมจนแลเห็นแต่ซี่โครงเช่นนี้ แน่ะท่าน

ผู้นิรทุกข์ ท่านทั้งหลายเป็นอะไรหนอ?

เปรตทั้งหลายตอบว่า

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าเป็นเปรตเสวยทุกข์ เกิดในยมโลก เพราะ

ทำกรรมชั่วไว้ จึงไปจากมนุษยโลกมาสู่เปตโลก.

พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า

ท่านทั้งหลายทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจหรือ เพราะผลแห่งกรรม

อะไร ท่านทั้งหลายจึงไปจากมนุษยโลกสู่เปตโลก?

เปรตเหล่านั้นตอบว่า

เมื่อสมณพราหมณ์ทั้งหลายผู้เป็นที่พึ่ง อันหาโทษมิได้มีอยู่ ข้าพเจ้าทั้งหลายมิได้ก่อสร้างกุศลไว้แม้เพียงกึ่งมาสก เมื่อไทยธรรมมีอยู่ก็ไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน พวกข้าพเจ้าหิวน้ำ จึงเข้าไปใกล้แม่น้ำ แม่น้ำกลับกลายเป็นว่างเปล่าไป เมื่อเวลาร้อนข้าพเจ้าทั้งหลายเข้าไปสู่ร่มไม้ ร่มไม้กลับกลายเป็นแดดแผดเผาไป ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายควรที่จะเสวยทุกข์อันมีความกระหายเป็นต้นนี้ และทุกข์อย่างอื่นอันชั่วช้ากว่าทุกข์นั้น อนึ่ง ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นผู้ถูกความหิวแผดเผาแล้ว อยากอาหารพากันไปสิ้นทางหลายโยชน์ ก็ไม่ได้อาหารอะไรๆ เลย จึงพากันกลับมา ข้าพเจ้าทั้งหลายนี้หาบุญมิได้หนอ เมื่อมีความหิวโหยอิดโรยมากขึ้นก็พากันล้มสลบลงที่พื้นดิน บางคราวก็ล้มนอนหงาย บางคราวก็ล้มคว่ำดิ้นรนไปมา ก็ข้าพเจ้าเหล่านั้นสลบอยู่ที่พื้นดินที่ล้มอยู่นั่นเอง เอาศีรษะชนหน้าอกกันและกัน ข้าพเจ้าเหล่านี้หาบุญมิได้หนอ ข้าแต่ท่านผู้เจริญข้าพเจ้าทั้งหลายควรที่จะเสวยทุกข์ อันมีความกระหายเป็นต้นนี้ และทุกข์อย่างอื่นอันชั่วช้ากว่าทุกข์นั้น เพราะเมื่อไทยธรรมมีอยู่ ข้าพเจ้าทั้งหลายก็ไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน ก็ข้าพเจ้าเหล่านั้นไปจากที่นี้ ได้กำเนิดเป็นมนุษย์แล้ว จักเป็นผู้รู้ความประสงค์ของผู้ขอ สมบูรณ์ด้วยศีล

กระทำกุศลให้มาก.

จบ คณเปตวัตถุที่ ๑๐.