พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · เอกกนิบาต
๑๗. ธรรมาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๗/๑๘ ในเอกกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๑๗. ธมฺมาเถรีคาถา
๑๗. ธัมมาเถรีคาถา
ภาษิตของพระธัมมาเถรี
พระธรรมาเถรี(รับพระพุทธโอวาทแล้วได้กล่าวภาษิตนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา เอกกนิบาต ธรรมาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๔๓๒–๔๓๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๕๕๖–๕๕๖
ปิณฺฑปาตํ จริตฺวาน ทณฺฑมาทาย (๑) ทุพฺพลา
เวธมาเนหิ คตฺเตหิ ตตฺเถว นิปตึ ฉมา
ทิสฺวา อาทีนวํ กาเย อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เมติ.
ธมฺมา เถรี.
- ๑ฉ.ม. ทณฺฑโมลุพฺภ
เราทุพพลภาพ มีกายสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวบิณฑบาต
ได้ล้มลงบนแผ่นดินตรงนั้นเอง
คราวนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว
เพราะเห็นโทษในกาย
จบ ๑๗. ธรรมาเถรีคาถา