arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · เอกกนิบาต

๑๗. ธรรมาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๗/๑๘ ในเอกกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

_______

๑๗. ธมฺมาเถรีคาถา

๑๗. ธัมมาเถรีคาถา

ภาษิตของพระธัมมาเถรี

พระธรรมาเถรี(รับพระพุทธโอวาทแล้วได้กล่าวภาษิตนี้ว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา เอกกนิบาต ธรรมาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๔๓๒–๔๓๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๕๕๖–๕๕๖

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปิณฺฑปาตํ จริตฺวาน ทณฺฑมาทาย (๑) ทุพฺพลา

เวธมาเนหิ คตฺเตหิ ตตฺเถว นิปตึ ฉมา

ทิสฺวา อาทีนวํ กาเย อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เมติ.

ธมฺมา เถรี.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. ทณฺฑโมลุพฺภ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราทุพพลภาพ มีกายสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวบิณฑบาต

ได้ล้มลงบนแผ่นดินตรงนั้นเอง

คราวนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว

เพราะเห็นโทษในกาย

จบ ๑๗. ธรรมาเถรีคาถา