ภัททกาปิลานีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๑ ปุตฺโต พุทฺธสฺส ทายาโท กสฺสโป สุสมาหิโต

ปุพฺเพนิวาสํ โสเวทิ ๑ สคฺคาปายญฺจ ปสฺสติ

อโถ ชาติกฺขยํ ปตฺโต อภิญฺญาโวสิโต มุนิ

เอตาหิ ตีหิ วิชฺชาหิ เตวิชฺโช โหติ พฺราหฺมโณ ฯ

ตเถว ภทฺทกาปิลานี ๑ เตวิชฺชา มจฺจุหายินี

ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ เชตฺวา มารํ สวาหนํ ฯ

ทิสฺวา อาทีนวํ โลเก อุโภ ปพฺพชิตา มยํ

ตฺยมฺห ขีณาสวา ทนฺตา สีติภูตมฺห นิพฺพุตาติ ฯ

ภทฺทกาปิลานี ๑ ฯ

จตุกฺกนิปาโต นิฏฺฐิโต ฯ

๑ ม. ยุ. โย ฯ

พระมหากัสสปะท่านเป็นโอรสของพระพุทธเจ้า เป็นทายาทของพระพุทธเจ้า เป็นผู้มีจิตตั้งมั่นดีแล้ว รู้ระลึกถึงชาติก่อนๆ ได้ ทั้งเห็นสวรรค์และอบาย อนึ่ง ท่านบรรลุอรหัต อันเป็นความสิ้นไปแห่งชาติเป็นผู้เสร็จกิจแล้วเพราะรู้ยิ่ง เป็นมุนี เป็นพราหมณ์ผู้มีวิชชา ๓ ด้วยวิชชา๓ เหล่านี้ นางภัททกาปิลานีเป็นผู้มีวิชชา ๓ เหมือนพระมหากัสสปะ เป็นผู้ละมัจจุชนะมารพร้อมทั้งพาหนะแล้ว ย่อมทรงไว้ซึ่งร่างกายอันมีในที่สุดเราทั้งสองบวชแล้วเพราะเห็นโทษในโลก เราทั้งสองนั้นเป็นผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว มีอินทรีย์อันฝึกแล้ว เป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว.

จบ จตุกกนิบาต.