ภัททกาปิลานีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ปุตฺโต พุทฺธสฺส ทายาโท กสฺสโป สุสมาหิโต

ปุพฺเพนิวาสํ โส (๑) เวทิ สคฺคาปายญฺจ ปสฺสติ.

พระมหากัสสปเถระเป็นบุตร

เป็นทายาทของพระพุทธเจ้า

มีจิตตั้งมั่นดีแล้ว

ท่านระลึกชาติได้ ทั้งเห็นสวรรค์และอบาย

อโถ ชาติกฺขยํ ปตฺโต อภิญฺญาโวสิโต มุนิ

เอตาหิ ตีหิ วิชฺชาหิ เตวิชฺโช โหติ พฺราหฺมโณ.

อนึ่ง ท่านถึงความสิ้นชาติ

เป็นผู้เสร็จกิจแล้ว เพราะรู้ยิ่ง เป็นมุนี

เป็นพราหมณ์ผู้ได้วิชชา ๓ ด้วยวิชชา ๓ เหล่านี้

ตเถว ภทฺทกาปิลานี (๑) เตวิชฺชา มจฺจุหายินี

ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ เชตฺวา มารํ สวาหนํ.

พระภัททกาปิลานีเถรีก็ได้วิชชา ๓ เหมือนพระมหากัสสปะ

ละมัจจุราชได้

ชนะมารพร้อมทั้งเสนามารได้แล้ว

ยังทรงร่างกายที่มีในภพสุดท้ายอยู่

ทิสฺวา อาทีนวํ โลเก อุโภ ปพฺพชิตา มยํ

ตฺยมฺห ขีณาสวา ทนฺตา สีติภูตมฺห นิพฺพุตาติ.

ภทฺทกาปิลานี ๑ เถรี. จตุกฺกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

เราทั้ง ๒ เห็นโทษทางโลก แล้วออกบวช

ฝึกฝนตน สิ้นอาสวะ

เป็นผู้เย็น ดับสนิทแล้ว

จตุกกนิบาต จบ