พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · ทุกนิบาต
๖. เมตติกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในทุกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา ทุกนิบาต เมตติกาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๖๑๙–๖๑๙
๖. เมตติกาเถรีคาถา
สุภาษิตแสดงถึงพลังจิต
(พระเมตติกาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถา เหล่านี้ว่า)
{๔๒๕}[๒๙] เราเป็นผู้ได้รับความทุกข์ มีกำลังน้อย ผ่านวัยสาวไปแล้ว ถือไม้เท้าไปในที่ไหน ๆ ก็จริง ถึงอย่างนั้น เรายังขึ้นภูเขาได้[๓๐] วางผ้าสังฆาฏิและคว่ำบาตรแล้วนั่งบนภูเขา ทีนั้นจิต ของเราหลุดพ้นแล้ว เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว
๗. มิตตาเถรีคาถา
สุภาษิตประกาศไม่ปรารถนาเทพนิกาย
(พระมิตตาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถาเหล่านี้ว่า)
{๔๒๖}[๓๑] เราปรารถนาเทพนิกายชั้นจาตุมหาราช จึงเข้าจำอุโบสถศีลอันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ ตลอดวัน ๑๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำ ๘ ค่ำแห่งปักษ์ และตลอดปาฏิหาริยปักษ์[๓๒] ทุกวันนี้เรามีอาหารมื้อเดียว มีศีรษะโล้น ห่มผ้าสังฆาฏิ เรากำจัดความกระวนกระวายในหฤทัยเสียได้แล้ว ไม่ปรารถนาเทพนิกายอีก
จบ ๖. เมตติกาเถรีคาถา