๓. อัญญตราเถรีภิกขุนีคาถา เล่ม ๒๖

๓ สุมุตฺติเก สุมุตฺติกา สาธุมุตฺติกมฺหิ มุสลสฺส

อหิริโก เม ฉตฺตกํ วาปิ อุกฺขลิกา เม ทลิทฺทภาวาติ ๑ ฯ

ราคญฺจ อหํ โทสญฺจ วิจฺฉินฺทนฺตี วิหรามิ

สา รุกฺขมูลมุปคมฺม อโห สุขนฺติ สุขโต ฌายามิ ฯ

อญฺญตรา เถรีภิกฺขุนี อปญฺญาตา ฯ

เราพ้นแล้วพ้นแล้วด้วยดี เป็นผู้พ้นดีแล้วจากสาก จากสามี ผู้หาความละอายมิได้ ซึ่งเราไม่ชอบใจ จากการทำร่มของสามีที่เราไม่ชอบใจจากหม้อข้าว จากความขัดสน เราได้ตัดราคะ และโทสะขาดแล้ว เราเข้าไปอาศัยโคนไม้ เพ่งฌานอยู่โดยความสุขว่า สุขหนอ.