๗. มิตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๖. เมตติกาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงถึงพลังจิต

(พระเมตติกาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถา เหล่านี้ว่า)

{๔๒๕}[๒๙] เราเป็นผู้ได้รับความทุกข์ มีกำลังน้อย ผ่านวัยสาวไปแล้ว ถือไม้เท้าไปในที่ไหน ๆ ก็จริง ถึงอย่างนั้น เรายังขึ้นภูเขาได้[๓๐] วางผ้าสังฆาฏิและคว่ำบาตรแล้วนั่งบนภูเขา ทีนั้นจิต ของเราหลุดพ้นแล้ว เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว

๗. มิตตาเถรีคาถา

สุภาษิตประกาศไม่ปรารถนาเทพนิกาย

(พระมิตตาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๒๖}[๓๑] เราปรารถนาเทพนิกายชั้นจาตุมหาราช จึงเข้าจำอุโบสถศีลอันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ ตลอดวัน ๑๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำ ๘ ค่ำแห่งปักษ์ และตลอดปาฏิหาริยปักษ์[๓๒] ทุกวันนี้เรามีอาหารมื้อเดียว มีศีรษะโล้น ห่มผ้าสังฆาฏิ เรากำจัดความกระวนกระวายในหฤทัยเสียได้แล้ว ไม่ปรารถนาเทพนิกายอีก

๘. อภยมาตาเถรีคาถา

สุภาษิตสอนให้พิจารณากายของตน

(พระอภัยมาตาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้นำคาถาที่พระอภัยเถระ เป็นบุตรของตนกล่าวสอนมาเปล่งเป็นอุทานคาถา ๒ คาถาว่า){๔๒๗}[๓๓] ‘โยมแม่ ท่านจงพิจารณาร่างกายนี้ เบื้องบนตั้งแต่พื้นเท้าขึ้นไป เบื้องล่างตั้งแต่ปลายผมลงมา ซึ่งไม่สะอาดเน่าเหม็น,[๓๔] เมื่อเราพิจารณาตามคำพระอภัยลูกชายเราอยู่อย่างนี้ จึงถอนราคะทั้งปวงได้ ตัดความเร่าร้อนได้ขาด เป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว

๙. อภยาเถรีคาถา

สุภาษิตสอนมิให้ติดกาย

(พระอภยาเถรีได้รับคำทรงสอนจากพระผู้มีพระภาคเจ้าดวยพระ พุทธคาถา ครั้นบรรลุอรหัตแล้วนำมาเปล่งเป็นอุทานคาถา ๒ คาถาว่า){๔๒๘}[๓๕] ดูก่อนอภยาเถรี กายอันเป็นที่ข้องอยู่ของปุถุชนทั้งหลาย นี้มีอันแตกไปเป็นสภาพ เราจักเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ ละทิ้งกายนี้เสีย[๓๖] เราถูกความทุกข์เป็นอันมากกระทบแล้ว ยินดีในความไม่ ประมาท ได้บรรลุความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว