พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · ทุกนิบาต
๒. ชันตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๒๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในทุกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๒. ชันตาเถรีคาถา
สุภาษิตแสดงผลการเจริญโพชฌงค์
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา ทุกนิบาต ชันตาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๒ เย อิเม สตฺต โพชฺฌงฺคา มคฺคา นิพฺพานปตฺติยา
ภาวิตา เต มยา สพฺเพ ยถา พุทฺเธน เทสิตา ฯ
ทิฏฺโฐ หิ เม โส ภควา อนฺติโมยํ สมุสฺสโย
วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว ฯ
ชนฺตา ๒ ฯ
๑ ม. เอกกนิปาโต นิฏฺฐิโต ฯ สพฺพตฺถ อีทิสปาโฐ ทิสฺสติ ฯ ๒ ยุ. เชนฺตี ฯ
โพชฌงค์ ๗ ประการนี้ อันเป็นหนทางแห่งการบรรลุนิพพาน เราเจริญแล้วทั้งหมด ตามที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้แล้ว พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นเราเห็นแล้ว เพราะฉะนั้น อัตภาพร่างกายของเรานี้มีในที่สุดชาติสงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ การเกิดอีกไม่มี.
จบ ๒. ชันตาเถรีคาถา