๓. อัญญตราเถรีภิกขุนีคาถา เล่ม ๒๖

[๒๒] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นเราเห็นแล้ว อัตภาพร่างกายของเรานี้เป็นชาติสุดท้าย ชาติสงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีกต่อไป

๓. อัญญตราเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงการมีความสุข

(พระภิกษุณีเถรีรูปหนึ่งครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถา เหล่านี้ว่า)

{๔๒๒}[๒๓] เราพ้นแล้ว พ้นแล้วด้วยดี เป็นผู้พ้นดีแล้วจากสาก จากสามีผู้หาความละอายมิได้ จากอาชีพทำร่ม จากหม้อข้าว จากความขัดสน[๒๔] เรากำลังตัดราคะและโทสะอยู่ เรานั้นเข้าไปยังโคนไม้ เพ่งฌานอยู่ด้วยความเป็นสุขว่า ‘สุขจริงหนอ,

๔. อัฑฒกาสีเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงการปฎิบัติตามคำสอน

(พระอัฑฒกาสีเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้ว ได้ภาษิตคาถา ๒ คาถา เหล่านี้ว่า)

{๔๒๓}[๒๕] ภาษีแคว้นกาสีมีประมาณเท่าใด ส่วย(ค่าตัว)ของเราก็มีประมาณเท่านั้น ชาวนิคมตั้งราคานั้นไว้เป็นเกณฑ์แล้ว กำหนดค่าตัวเรากึ่งหนึ่งจากภาษีนั้น(เราจึงมีนามว่า อัฑฒกาสี)[๒๖] ภายหลังเราเบื่อหน่ายในรูป เมื่อเบื่อหน่าย จึงคลายกำหนัดได้ ไม่แล่นไปสู่ชาติสงสารบ่อย ๆ ต่อไป เราทำให้แจ้งวิชชา ๓ แล้ว ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว

๕. จิตตาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงถึงพลังจิต

(พระจิตตาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตคาถา ๒ คาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๒๔}[๒๗] เราเป็นผู้มีร่างกายผอม ทุพพลภาพหนักเพราะความเจ็บไข้ ถือไม้เท้าไปในที่ไหน ๆ ก็จริง ถึงอย่างนั้น เรายังขึ้นภูเขาได้

[๒๘] วางผ้าสังฆาฏิและคว่ำบาตรแล้วนั่งบนภูเขา ทำลายกองแห่งความมืด ข่มตนไว้