๗. คุตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

คุตฺเต ยทตฺถํ ปพฺพชฺชา หิตฺวา ปุตฺตํ สมุสฺสยํ (๑)

ตเมว อนุพฺรูเหหิ มา จิตฺตสฺส วสํ คมิ.

คุตตา การละบุตรและสมบัติอันเป็นที่รัก

ออกบวชเพื่อประโยชน์แก่นิพพานใด

เธอจงพอกพูนนิพพานนั้นเนือง ๆ เถิด

อย่าตกอยู่ในอำนาจจิต

จิตฺเตน วญฺจิตา สตฺตา มารสฺส วิสเย รตา

อเนกชาติสํสารํ สนฺธาวนฺติ อวินฺทึสุ. (๑)

สัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่รู้แจ้ง ถูกจิตลวงแล้ว

ยินดีในสิ่งที่เป็นวิสัยของมาร

ย่อมพากันท่องเที่ยวไปสู่ชาติสงสารมิใช่น้อย

กามจฺฉนฺทญฺจ พฺยาปาทํ สกฺกายทิฏฺฐิเมว จ

สีลพฺพตปรามาสํ วิจิกิจฺฉญฺจ ปญฺจมํ.

ภิกษุณี เธอละสังโยชน์เบื้องต่ำ ๕ อย่างนี้ คือ

สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส

กามราคะ ปฏิฆะ

สํโยชนานิ เอตานิ ปชหิตฺวาน ภิกฺขุนี

โอรมฺภาคมนียานิ นยิทํ ปุนเรหิสิ.

ให้ขาดแล้ว อย่าได้กลับมาสู่กามภพนี้อีก

ราคํ มานํ อวิชฺชญฺจ อุทฺธจฺจญฺจ วิวชฺชิย

สํโยชนานิ เฉตฺวาน ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสสิ.

เธอละเว้นรูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา

ตัดสังโยชน์ทั้งหลายแล้ว จะทำที่สุดทุกข์ได้

เขเปตฺวา ชาติสํสารํ ปริญฺญาย ปุนพฺภวํ

ทิฏฺเฐ ธมฺเมว นิจฺฉาตา อุปสนฺตา จริสฺสตีติ.

คุตฺตา เถรี.

ทำชาติสงสารให้สิ้นไปแล้ว

กำหนดรู้ภพใหญ่

หมดความทะยานอยาก

จะเป็นผู้สงบระงับอยู่ในปัจจุบัน