๒. วาสิฏฐีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๒ ปุตฺตโสเกนหํ อฏฺฏา ขิตฺตจิตฺตา วิสญฺญินี

นคฺคา ปกิณฺณเกสี จ โรทํ ๓ เตน วิจาริหํ ฯ

วีถิสงฺการกูเฏสุ สุสาเน รถิยาสุ จ

อจรึ ตีณิ วสฺสานิ ขุปฺปิปาสาสมปฺปิตา ฯ

อถทฺทสามิ สุคตํ นครํ มิถิลํ คตํ

อทนฺตานํ ทเมตารํ สมฺพุทฺธํ อกุโตภยํ ฯ

สํ จิตฺตํ ปฏิลทฺธาน วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ

โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย โคตโม ฯ

ตสฺส ธมฺมํ สุณิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ

ยุญฺชนฺตี สตฺถุ วจเน สจฺฉากาสึ ปทํ สิวํ ฯ

สพฺเพ โสกา สมุจฺฉินฺนา ปหีนา เอตทนฺติกา

ปริญฺญาตา หิ เม วตฺถู ยโต โสกาน สมฺภโว ฯ

วาสิฏฺฐี ฯ

๑ โป. ม. นานุญฺญาโต ฯ ๒ ยุ. อพฺพุหิ ฯ ๓ โป. ม. เตน ฯ

เราอึดอัดเพราะความโศกถึงบุตร มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่มีความรู้สึก เปลือยกายและสยายผมร้องไห้เที่ยวไปในที่ต่างๆ เราได้เที่ยวไปในถนน กองหยากเยื่อ ในป่าช้า ในตรอกใหญ่ และตรอกน้อย อดๆ อยากๆตลอด ๓ ปี ภายหลังได้พบพระสุคตผู้ฝึกบุคคลที่ยังไม่ได้ฝึกตน ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง หาภัยมิได้ กำลังเสด็จไปสู่พระนครมิถิลา กลับได้สติแล้วเข้าไปถวายบังคม พระองค์ได้ทรงแสดงธรรมแก่เรา ด้วยความอนุเคราะห์ เราฟังธรรมของพระองค์แล้ว ออกบวชเป็นบรรพชิตเพียรพยายามในคำสอนของพระองค์ ได้ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันปลอดโปร่งเราตัดความโศกทั้งปวงได้แล้ว ละความโศกอันมีอรหัตผลเป็นที่สุดได้แล้ว เพราะเรากำหนดรู้ที่ตั้งและเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลาย.