๙. อุสภเถรคาถา เล่ม ๒๖

[๑๙๖] เราไม่อยากตาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ และเรามีสติสัมปชัญญะรอเวลาอันควรเท่านั้น

๙. อุสภเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความฝัน

นัยว่า ท่านพระอุสภเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๙๖}[๑๙๗] เราฝันว่าได้ห่มจีวรสีใบไม้อ่อนเฉวียงบ่า นั่งบนคอช้าง เข้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้าน

[๑๙๘] พอเช้าไปก็ถูกมหาชนรุมมุงดู จึงลงจากคอช้าง ตื่นขึ้น แล้วได้ความสลดใจในตอนนั้น (ว่าเราไม่มสติสัมปชัญญะ จึงนอนหลับฝัน) ครั้งนั้น เราซึ่งเป็นผู้กระด้างด้วยความมัวเมาเพราะชาติตระกูลก็สงบได้ได้บรรลุความสิ้นไป แห่งอาสวะแล้ว

๑๐. กัปปฏกุรเถรคาถา

สุภาษิตเตือนตนมิให้ง่วงเหงา

นัยว่า ท่านพระกัปปฏกุรเถระได้นำพุทธคาถามาภาษิตไว้อย่างนี้ว่า

{๒๙๗}[๑๙๙] กัปปฏกุรภิกษุเกิดความวิตกผิดไปว่า ‘เราจักนุ่งห่มผ้าขี้ริ้ว ผืนนี้แล้วจักเลี้ยงชีพตามมีตามเกิด, เมื่อนํ้าใสคืออมตธรรม ของเรามีอยู่เต็มเปี่ยมในหม้ออมตะ เราเอาบาตรตักนํ้า คืออมตธรรมใส่หม้ออมตะเพื่อสั่งสมฌานทั้งหลาย