๒. สุนีตเถรคาถา เล่ม ๒๖

นีเจ กุลมฺหิ ชาโตหํ ทลิทฺโท อปฺปโภชโน

หีนํ กมฺมํ มมํ อาสิ อโหสึ ปุปฺผฉฑฺฑโก.

เราเกิดมาในสกุลต่ำ ซ้ำขัดสน

มีของกินน้อย มีการงานต่ำ

ได้เป็นคนเก็บดอกไม้ที่เหี่ยวแห้งไปทิ้ง

ชิคุจฺฉิโต มนุสฺสานํ ปริภูโต จ วมฺภิโต

นีจํ มนํ กริตฺวาน วนฺทิสฺสํ พหุกํ ชนํ.

เราถูกคนทั้งหลายเกลียดชัง ดูหมิ่น ข่มขู่

ได้ถ่อมตน ไหว้หมู่ชนเป็นอันมาก

อถทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ ภิกฺขุสํฆปุรกฺขตํ

ปวิสนฺตํ มหาวีรํ มคธานํ ปุรุตฺตมํ.

ต่อมา เราได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงมีความเพียรมากซึ่งมีภิกษุสงฆ์แวดล้อม

กำลังเสด็จเข้าไปยังพระนครอันอุดมของชาวมคธ

นิกฺขิปิตฺวาน พฺยาภงฺคึ วนฺทิตุํ อุปสงฺกมึ

มเมว อนุกมฺปาย อฏฺฐาสิ ปุริสุตฺตโม.

จึงวางหาบลงแล้ว

เข้าไปถวายบังคมพระองค์ซึ่งเป็นบุคคลผู้สูงสุด

ได้ประทับยืนอยู่เพื่ออนุเคราะห์เรา

วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท เอกมนฺตํ ฐิโต ตทา

ปพฺพชฺชํ อหมายาจึ สพฺพสตฺตานมุตฺตมํ.

ครั้งนั้น เราได้ถวายบังคมพระยุคลบาทพระศาสดา

แล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

จึงได้ทูลขอบรรพชากับพระองค์ผู้สูงสุดกว่าสรรพสัตว์

ตโต การุณิโก สตฺถา สพฺพโลกานุกมฺปโก

เอหิ ภิกฺขูติ มํ อาห สา เม อาสูปสมฺปทา.

ลำดับนั้น พระศาสดาผู้ทรงมีพระกรุณา

อนุเคราะห์สัตว์โลกทั้งมวล ได้ตรัสกับเราว่า

เธอเป็นภิกษุมาเถิด

พระวาจานั้นได้เป็นการอุปสมบทของเรา

โสหํ เอโก อรญฺญสฺมึ วิหรนฺโต อตนฺทิโต

อกาสึ สตฺถุวจนํ ยถา มํ โอวที ชิโน.

เรานั้นอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว ไม่เกียจคร้าน

ได้ทำตามพระโอวาทพระศาสดาผู้ชนะมารทรงสั่งสอนเรามา

รตฺติยา ปฐมํ ยามํ ปุพฺพชาติมนุสฺสรึ

รตฺติยา มชฺฌิมํ ยามํ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธยึ

รตฺติยา ปจฺฉิเม ยาเม ตโมกฺขนฺธํ ปทาลยึ.

ในราตรีปฐมยาม เราระลึกชาติก่อนได้

ในมัชฌิมยาม ได้ชำระทิพยจักษุให้สะอาดแล้ว

ในปัจฉิมยาม ได้ทำลายกองแห่งความมืดคืออวิชชาแล้ว

ตโต รตฺยา วิวสเน (๑) สูริยสฺสุคฺคมนํ ปติ

อินฺโท พฺรหฺมา จ อาคนฺตฺวา มํ นมสฺสึสุ ปญฺชลี.

ต่อเมื่อราตรีสิ้นไป

ดวงอาทิตย์ขึ้นไปจนตก

พระอินทร์และท้าวมหาพรหมพากันมาประณมอัญชลี

นอบน้อมเราพร้อมกับกล่าวว่า

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

ยสฺส เต อาสวา ขีณา ทกฺขิเณยฺโยสิ มาริส.

ข้าแต่ท่านผู้เป็นบุรุษอาชาไนย

ขอความนอบน้อมจงมีแด่ท่าน

ข้าแต่ท่านผู้เป็นบุรุษสูงสุด

ขอความนอบน้อมจงมีแด่ท่าน

ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านสิ้นอาสวะแล้วเป็นผู้ควรแก่ทักษิณา

ตโต ทิสฺวาน มํ สตฺถา เทวสงฺฆปุรกฺขตํ

สิตํ ปาตุกริตฺวาน อิมมตฺถํ อภาสถ.

ลำดับนั้น พระศาสดาได้ทรงเห็นซึ่งหมู่เทวดาแวดล้อมอยู่

จึงทรงแย้ม แล้วได้ตรัสเนื้อความนี้ว่า

ตเปน พฺรหฺมจริเยน สญฺญเมน ทเมน จ

เอเตน พฺราหฺมโณ โหติ เอตํ พฺราหฺมณมุตฺตมนฺติ.

สุนีโต เถโร. ทฺวาทสกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

บุคคลชื่อว่าเป็นพราหมณ์เพราะคุณธรรมนี้ คือ

ตบะ พรหมจรรย์ ความสำรวม และความฝึกฝน

ตบะเป็นต้นนี้จัดเป็นพราหมณ์ชั้นสูงสุด

ทวาทสกนิบาต จบ

รวมเรื่องพระเถระที่มีในนิบาตนี้ ๒ รูป คือ

พระเถระ ๒ รูปนี้มีฤทธิ์มาก คือ

๑. พระสีลวเถระ ๒. พระสุนีตเถระ

ในทวาทสกนิบาตมี ๒๔ คาถา ฉะนี้แล