๑. เรวตเถรคาถา เล่ม ๒๖

ยทา อหํ ปพฺพชิโต อคารสฺมา อนคาริยํ

นาภิชานามิ สงฺกปฺปํ อนริยํ โทสสํหิตํ.

นับแต่อาตมาออกบวชเป็นบรรพชิต

ไม่เคยดำริถึงสิ่งที่ไม่ดี ประกอบด้วยโทษเลยว่า

อิเม หญฺญนฺตุ วชฺฌนฺตุ ทุกฺขํ ปปฺโปนฺตุ ปาณิโน

สงฺกปฺปํ นาภิชานามิ อิมสฺมึ ทีฆมนฺตเร.

ขอสัตว์เหล่านี้จงถูกเบียดเบียน จงถูกฆ่า จงประสบทุกข์

อาตมาไม่เคยดำริในระยะกาลยาวนานเช่นนี้

เมตฺตญฺจ อภิชานามิ อปฺปมาณํ สุภาวิตํ

อนุปุพฺพํ ปริจิตํ ยถา พุทฺเธน เทสิตํ.

แต่รู้เฉพาะการเจริญเมตตาไม่มีประมาณ

ซึ่งได้อบรมสั่งสมมาโดยลำดับตามที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้แล้ว

สพฺพมิตฺโต สพฺพสโข สพฺพภูตานุกมฺปโก

เมตฺตํ จิตฺตญฺจ (๑) ภาเวมิ อพฺยาปชฺฌรโต (๒) สทา.

เป็นมิตร เป็นสหายกับสัตว์ทุกจำพวก

อนุเคราะห์สัตว์ทุกจำพวก

ยินดีในการไม่เบียดเบียน เจริญเมตตาจิตทุกเมื่อ

อสํหีรํ อสํกุปฺปํ จิตฺตํ อาโมทยามหํ

พฺรหฺมวิหารํ ภาเวมิ อกาปุริสเสวิตํ.

และทำจิตที่ไม่ง่อนแง่น ไม่ขุ่นเคืองให้บันเทิง

เจริญพรหมวิหาร ที่คนเลวส้องเสพไม่ได้

อวิตกฺกํ สมาปนฺโน สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก

อริเยน ตุณฺหีภาเวน อุเปโต โหติ ตาวเท.

สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเข้าทุติยฌานที่ไม่มีวิตก

เป็นผู้ประกอบด้วยความเป็นผู้นิ่งอย่างประเสริฐโดยแท้จริง

ยถาปิ ปพฺพโต เสโล อจโล สุปฺปติฏฺฐิโต

เอวํ โมหกฺขยา ภิกฺขุ ปพฺพโตว น เวธติ.

ภูเขาศิลาล้วนตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว แม้ฉันใด

ภิกษุก็ฉันนั้น เพราะสิ้นโมหะ ย่อมไม่หวั่นไหวดุจภูเขา ฉันนั้น

อนงฺคณสฺส โปสสฺส นิจฺจํ สุจิคเวสิโน

วาลคฺคมตฺตํ ปาปสฺส อพฺภมตฺตํว ขายติ.

คนผู้ไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวน

ใฝ่ใจแสวงหาความสะอาดอยู่เป็นนิตย์

ความชั่วเพียงเท่าปลายขนทราย

ย่อมปรากฏดังเท่าก้อนเมฆ

นครํ ยถา ปจฺจนฺตํ คุตฺตํ สนฺตรพาหิรํ

เอวํ โคเปถ อตฺตานํ ขโณ โว มา อุปจฺจคา.

เมืองชายแดนได้รับการคุ้มครองทั้งภายในและภายนอก ฉันใด

ท่านทั้งหลายโปรดคุ้มครองตนให้ได้ ฉันนั้น

ขณะอย่าได้ล่วงเลยท่านทั้งหลายไปเสีย

นาภินนฺทามิ มรณํ นาภินนฺทามิ ชีวิตํ

กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ นิพฺพิสํ ภตโก ยถา.

อาตมาไม่อยากตาย

ไม่อยากเป็นอยู่

แต่อาตมารอคอยเวลาอยู่

เหมือนลูกจ้างทำการงานคอยค่าจ้าง

นาภินนฺทามิ มรณํ นาภินนฺทามิ ชีวิตํ

กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ สมฺปชาโน ปติสฺสโต.

อาตมาไม่อยากตาย

ไม่อยากเป็นอยู่

แต่อาตมามีสติสัมปชัญญะอยู่เฉพาะหน้า

คอยเวลาอันสมควร

ปริจิณฺโณ มยา สตฺถา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ

โอหิโต ครุโก ภาโร ภวเนตฺติ สมูหตา.

อาตมาปรนนิบัติพระศาสดา

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

ปลงภาระที่หนักเสียได้

ถอนตัณหาที่นำไปสู่ภพได้ขาดแล้ว

ยสฺส จตฺถาย ปพฺพชิโต อคารสฺมา อนคาริยํ

โส เม อตฺโถ อนุปฺปตฺโต สพฺพสํโยชนกฺขโย.

อาตมาออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตเพื่อประโยชน์ใด

ประโยชน์นั้นอันเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง

อาตมาก็ได้บรรลุแล้ว

สมฺปาเทถปฺปมาเทน เอสา เม อนุสาสนี

หนฺทาหํ ปรินิพฺพิสฺสํ วิปฺปมุตฺโตมฺหิ สพฺพธีติ.

ขทิรวนิยเรวโต เถโร.

หน้าที่ที่ควรทำให้ถึงพร้อมมีทานและศีลเป็นต้น

ท่านทั้งหลาย โปรดทำให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด

นี้เป็นคำสั่งสอนของอาตมา

อาตมาหลุดพ้นจากกิเลสและภพได้ทั้งหมดแล้ว

จักปรินิพพานละ