๑๐. ธรรมิกเถรคาถา เล่ม ๒๖

ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารึ

ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ

เอสานิสํโส ธมฺเม สุจิณฺเณ

น ทุคฺคตึ คจฺฉติ ธมฺมจารี.

ธรรมเท่านั้นย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม

ธรรมที่ประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้

นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่ประพฤติดีแล้ว

ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ทุคติ

น หิ ธมฺโม อธมฺโม จ อุโภ สมวิปากิโน

อธมฺโม นิรยํ เนติ ธมฺโม ปาเปติ สุคฺคตึ.

เพราะธรรมและอธรรมทั้งสองมีผลไม่เหมือนกัน

อธรรมนำไปสู่นรก

ธรรมให้ถึงสุคติ

ตสฺมา หิ ธมฺเมสุ กเรยฺย ฉนฺทํ

อิติ โมทมาโน สุคเตน ตาทินา

ธมฺเม ฐิตา สุคตวรสฺส สาวกา

นิยฺยนฺติ ธีรา สรณวรคฺคคามิโน.

เพราะเหตุนั้น บุคคลเมื่อชื่นชมยินดีด้วยโอวาท

อันพระตถาคตผู้มั่นคงตรัสไว้ดีแล้วอย่างนี้

พึงทำความพอใจในธรรมทั้งหลาย

สาวกทั้งหลายของพระตถาคตผู้ประเสริฐ

ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว เป็นนักปราชญ์

ถึงธรรมว่าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐสุด

ย่อมพ้นไปได้

(พระธรรมิกเถระได้พยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถาสุดท้ายว่า)

วิปฺโผฏิโต คณฺฑมูโล ตณฺหาชาโล สมูหโต

โส ขีณสํสาโร น จตฺถิ กิญฺจนํ

จนฺโท ยถา โทสินาปุณฺณมาสิยาติ.

ธมฺมิโก เถโร.

เรากำจัดอวิชชาซึ่งเป็นรากเหง้าดุจหัวฝี

ถอนข่ายคือตัณหาได้แล้ว

เรานั้นสิ้นสังสารวัฏแล้ว

และไม่มีกิเลสเป็นเหตุขัดข้อง

เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญปราศจากเมฆหมอก