๕. อัมพวิมาน เล่ม ๒๖

[๑๑๔๒] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๑๔๓] ข้าพเจ้าอยู่ในเมืองอันธกวินทะ มีจิตผ่องใสได้สร้างวิหาร ถวายพระศาสดาผู้เป็นพระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์ แห่งพระอาทิตย์ด้วยมือทั้งสองของตน[๑๑๔๔] ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส ได้บูชาด้วยของหอม ดอกไม้ ปัจจัย และเครื่องลูบไล้แด่พระศาสดาผู้อยู่ในวิหารนั้น ข้าพเจ้าได้วิมานนี้ มีอำนาจปกครองสวนนันทวันเพราะบุญนั้น[๑๑๔๕] ข้าพเจ้ามีหมู่นางอัปสรฟ้อนรำขับร้องห้อมล้อม รื่นรมย์ อยู่ในสวนนันทวันอันประเสริฐ เป็นที่รื่นรมย์ เกลื่อนไป ด้วยหมู่นกนานาพันธุ์

จบ สุวัณณวิมานที่ ๔

๕. อัมพวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ใปเกิดในอัมพวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๗๙}[๑๑๔๖] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ มียอดซึ่งมีเสาบุด้วยแก้วไพฑูรย์ ๗๐๐ ยอด ปูลาดด้วยแผ่นทองงามวิจิตรอย่างยิ่ง[๑๑๔๗] ท่านอาศัยและดื่มกินอยู่ในวิมานนี้ มีพิณทิพย์บรรเลง ไพเราะ ในแต่ละวิมานก็มีนางเทพอัปสรผู้มีรูปงดงาม

๖๔ นาง ซึ่งล้วนฝึกปรือมาแล้ว มีสมบัติมากมาย อยู่ในชั้นไตรทศ พากันออกมาฟ้อนรำขับร้องให้ท่านบันเทิงใจ

[๑๑๔๘-๑๑๔๙] ท่านมีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญอะไร ... และรัศมีกาย ของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร

[๑๑๕๐] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๑๕๑] ชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นคนรับจ้างคนอื่น เมื่อดวงอาทิตย์ แผดแสงอยู่ในเดือนท้ายแห่งฤดูร้อนได้ตักนํ้ารดสวน มะม่วงอยู่

[๑๑๕๒] ครั้งนั้น ภิกษุผู้ปรากฏชื่อว่าสารีบุตรได้เดินมาทางสวน มะม่วงนั้น ดูลำบากกาย แต่ไม่ลำบากใจ

[๑๑๕๓] ครั้งนั้น คนรดนํ้าต้นมะม่วงได้เห็นท่านพระสารีบุตร กำลังเดินมาจึงได้กล่าวว่า ‘ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอโอกาสเถิด ขอนิมนต์ท่านสรงน้ำ ข้อนั้นจะพึงนำความสุขมาให้แก่ข้าพเจ้า’[๑๑๕๔] ท่านพระสารีบุตรวางบาตรและจีวรไว้ นุ่งผ้าผืนเดียวนั่ง ในร่มใกล้โคนไม้เพื่ออนุเคราะห์ข้าพเจ้านั้น

[๑๑๕๕] ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส เอาน้ำที่ใสสรงพระเถระผู้นุ่งผ้า ผืนเดียว นั่งในร่มใกล้โคนไม้

[๑๑๕๖] ต้นมะม่วงข้าพเจ้าได้รดน้ำแล้ว และสมณะข้าพเจ้า ก็ได้สรงน้ำแล้ว ข้าพเจ้าได้ประสบบุญมีประมาณมิใช่น้อย บุรุษนั้นซาบซ่านไปทั่วกายของตนด้วยปีติ

[๑๑๕๗] ข้าพเจ้าได้ทำกรรมนั้นเท่านี้เองในชาตินั้น ละร่าง มนุษย์ แล้วได้มาเกิดในสวนนันทวัน

[๑๑๕๘] ข้าพเจ้ามีหมู่นางเทพอัปสรฟ้อนรำขับร้องห้อมล้อมรื่นรมย์ อยู่ในสวนนันทวันอันประเสริฐ เป็นที่รื่นรมย์ เกลื่อนไปด้วยหมู่นกนานาพันธุ์

จบ อัมพวิมานที่ ๕

๖. โคปาลวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในโคปาลวิมาน

{๘๐}[๑๑๕๙] ภิกษุ(พระมหาโมคคัลานะ)เห็นเทวดาองค์หนึ่งผู้จะดำรง อยู่ได้นานในวิมานที่สูง สวมเครื่องประดับมือ เรืองยศ อยู่ในวิมานทิพย์ จึงไต่ถามว่า ท่านมีมือสวมเครื่อง ประดับ เรืองยศ รุ่งโรจน์อยู่ในวิมานอันสูง[๑๑๖๐] ท่านประดับประดาแล้ว ทัดทรงดอกไม้ นุ่งห่มผ้าทิพย์ ใส่ต่างหูอันงาม แต่งผมและหนวดเรียบร้อย สวมเครื่องประดับมือ เรืองยศ อยู่ในวิมานทิพย์ งามดุจดวงจันทร์ ในวันเพ็ญ[๑๑๖๑] อนึ่ง มีพิณทิพย์บรรเลงไพเราะ ในแต่ละวิมานก็มีนางเทพอัปสรผู้มีรูปงดงาม ๖๔ นาง ซึ่งล้วนฝึกปรือมาแล้ว มีสมบัติมากมาย อยู่ในชั้นไตรทศ พากันออกมาฟ้อนรำ ขับร้องให้ท่านบันเทิงใจ