๘. อเนกวัณณวิมาน เล่ม ๒๖

๘ อเนกวณฺณํ ทรโสกนาสนํ

วิมานมารุยฺห อเนกจิตฺตํ

ปริวาริโต อจฺฉรานํ ๑ คเณน

สุนิมฺมิโต ภูตปตีว โมทสิ

สมสฺสโม ๒ นตฺถิ กุโตปนุตฺตโร

ยเสน ปุญฺเญน จ อิทฺธิยา จ

สพฺเพ จ เทวา ติทสา คณา สเมจฺจ

ตํ ตํ นมสฺสนฺติ สสึว เทวา

อิมา จ เต อจฺฉราโย สมนฺตโต

นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

... เป ... ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ

โสหํปิ ภนฺเต ๑ อหุวาสิ ปุพฺเพ

สุเมธนามสฺส ชินสฺส สาวโก

ปุถุชฺชโน อนุโพโธหมสฺมิ

โส สตฺตวสฺสานิ ปพฺพชิสฺสหํ

โสหํ สุเมธสฺส ชินสฺส สตฺถุโน

ปรินิพฺพุตสฺโสโฆติณฺณสฺส ตาทิโน

รตนุจฺจยํ เหมชาเลน ฉนฺนํ

วนฺทิตฺวา ถูปสฺมึ มนํ ปสาทยึ

น มาสิ ทานํ น จ ปน มตฺถิ ทาตุํ

ปเร จ โข ตตฺถ สมาทเปสึ

ปูเชถ นํ ปูชเนยฺยสฺส ธาตุํ

เอวํ กิร สคฺคมิโต คมิสฺสถ

ตเทว กมฺมํ กุสลํ กตํ มยา

สุขญฺจ [๑] ทิพฺพํ อนุโภมิ อตฺตนา ๒

โมทามหํ ติทสคณสฺส มชฺเฌ

น ตสฺส ปุญฺญสฺส ขยมฺหิ อชฺฌคาติ ฯ

อเนกวณฺณวิมานํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ โป. ยุ. อจฺฉราสํ ฯ ๒ ยุ. สมาสโม ฯ

๑ ม. อหํ ภทนฺเต ฯ

ท่านอันหมู่นางเทพอัปสรแวดล้อมแล้ว ขึ้นสู่วิมานอันมีรัศมีต่างๆ เป็นที่ระงับความกระวนกระวาย และความเศร้าโศกมีรูปอันวิจิตรต่างๆ อันบุญกรรมตบแต่งดีแล้ว บันเทิงอยู่ดุจท้าวสุนิมมิตเทวราชผู้เป็นใหญ่กว่าเทวดา ไม่มีผู้จะเสมอเหมือนท่าน ไม่มีใครแม้ที่ไหนยิ่งไปกว่าท่านด้วยยศบุญและฤทธิ์ เทพเจ้าทั้งหมด และเทพเจ้าชั้นไตรทศก็พากันมาประชุมไหว้ท่าน ดุจมนุษย์และเทวดาไหว้พระจันทร์ ซึ่งปรากฏในวันเพ็ญฉะนั้น เทพบุตรและนางเทพอัปสรเหล่านี้ พากันมาฟ้อนรำขับร้องอยู่โดยรอบเพื่อให้ท่านเบิกบานใจ ท่านเป็นผู้ถึงความเป็นเทพเจ้าผู้มีฤทธิ์ท่านมีอานุภาพมาก เมื่อท่านเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ ท่านมีอานุภาพอันรุ่งเรือง และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ เพราะบุญอะไร?

เทพบุตรนั้น อันพระมหาโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีความปลาบปลื้มใจจึงพยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เมื่อก่อนข้าพเจ้าเป็นสาวกของพระชินเจ้าทรงพระนามว่าสุเมธ เป็นปุถุชนยังไม่ได้ตรัสรู้มรรคผล บวชอยู่ ๗ พรรษา เมื่อพระศาสดาทรงพระนามว่าสุเมธผู้ชนะมาร มีโอฆะอันข้ามได้แล้ว ผู้คงที่ ปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้านั้นได้ไหว้รัตนเจดีย์อันหุ้มด้วยข่ายทองคำ ยังใจให้เลื่อมใสในพระสถูปนั้นข้าพเจ้าไม่มีการให้ทาน เพราะข้าพเจ้าไม่มีไทยวัตถุให้ แต่ได้ชักชวนชนเหล่าอื่นในการให้ทานนั้นว่า ท่านทั้งหลายจงบูชาพระธาตุของพระพุทธเจ้าผู้ควรบูชาเถิด ได้ยินว่าพวกท่านจักไปสู่สวรรค์ เพราะการบูชาพระบรมธาตุอย่างนี้ กุศลกรรมเท่านั้นอันข้าพเจ้าได้กระทำแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้เสวยสุขอันเป็นทิพย์ด้วยตนเอง บันเทิงใจอยู่ในท่ามกลางหมู่เทพ

เจ้าชาวไตรทศ ข้าพเจ้ายังไม่ถึงความสิ้นไปแห่งบุญนั้น.

จบ อเนกวัณณวิมานที่ ๘.