๓. นาควิมาน เล่ม ๒๖

อลงฺกตา กนกกญฺจนาจิตํ (๑)

โสวณฺณชาลจิตํ มหนฺตํ

อภิรุยฺห คชวรํ สุกปฺปิตํ

อิธาคมา เวหาสยํ (๒) อนฺตลิกฺเข.

เธอประดับองค์ทรงเครื่องแล้ว

ขึ้นคชสารตัวประเสริฐ มีร่างกายใหญ่

ประดับแก้วและทอง มีข่ายทองคลุมตระพอง

ผูกสายรัดประคนทองไว้เรียบร้อย นั่งหลังคชสารเหาะมาที่นี้

นาคสฺส ทนฺเตสุ ทุเวสุ นิมฺมิตา

อจฺโฉทกา (๑) ปทุมินิโย สุผุลฺลา

ปทุเมสุ (๒) ตุริยคณา ปวชฺชเร (๓)

อิมา จ นจฺจนฺติ มโนหราโย.

ที่งาทั้งสองของพญาคชสารล้วนมีสระโบกขรณีเนรมิต

มีน้ำใสสะอาด ดารดาษด้วยปทุมชาติมีดอกบานสะพรั่ง

ในดอกปทุมทุกดอก ๆ มีหมู่ดุริยเทพบรรเลงเพลง

และมีเหล่าเทพอัปสรนี้ฟ้อนรำชวนให้เกิดความรื่นเริงบันเทิงใจ

เทวิทฺธิปตฺตาสิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก เธอได้บรรลุเทวฤทธิ์

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไร เธอจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

(เทพธิดาตอบว่า)

พาราณสิยํ อุปสงฺกมิตฺวา

พุทฺธสฺสหํ วตฺถยุคํ อทาสึ

ปาทานิ วนฺทิตฺวา ฉมา นิสีทึ

จิตฺตาว ตํ (๑) อญฺชลิกํ อกาสึ.

ดิฉันได้เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าที่กรุงพาราณสี

ได้ถวายผ้าคู่หนึ่งแด่พระองค์

ถวายอภิวาทพระยุคลบาทแล้วนั่งอยู่บนพื้นดิน

มีจิตยินดีได้ทำอัญชลีแด่พระองค์แล้ว

พุทฺโธ จ เม กญฺจนสนฺนิภตฺตโจ

อเทสยิ สมุทยทุกฺขนิจฺจตํ

อสงฺขตํ ทุกฺขนิโรธสจฺจ (๑)

มคฺคํ อเทสยิ ยโต วิชานิสฺสํ.

อนึ่ง พระพุทธเจ้าทรงมีพระฉวีวรรณดุจทองคำธรรมชาติ

ได้ทรงแสดงทุกขสัจและสมุทัยสัจว่าเป็นสภาวะไม่เที่ยง

และทรงแสดงทุกขนิโรธสัจและมัคคสัจ

ว่าเป็นสภาวะอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้แล้วแก่ดิฉัน

เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงได้รู้แจ้งชัดอริยสัจ ๔

อปฺปายุกี กาลกตา ตโต จุตา

อุปปนฺนา ติทสานํ (๑) สสฺสินี

สกฺกสฺสหํ อญฺญตรา ปชาปติ

ยสุตฺตรา นาม ทิสาสุ วิสฺสุตาติ.

นาควิมานํ ตติยํ.

ดิฉันถึงแก่กรรมตั้งแต่อายุยังน้อย

เคลื่อนจากอัตภาพนั้นแล้ว

บังเกิดในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์ มีบริวารยศ

เป็นปชาบดีองค์หนึ่งของท้าวสักกะ

มีนามว่ายสุตตรา ปรากฏไปทั่วทุกทิศ

นาควิมานที่ ๓ จบ