๗. เสสวดีวิมาน เล่ม ๒๖

ผลิกรชตเหมชาลฉนฺนํ

วิวิธจิตฺรตรมทฺทสํ สุรมฺมํ

พฺยมฺหํ สุนิมฺมิตํ โตรณูปปนฺนํ

ราชกูปกิณฺณมิทํ (๑) สุภํ วิมานํ.

(เทพธิดา) อาตมาได้เห็นวิมานสวยงาม(ของเธอ)นี้

ซึ่งมุงบังด้วยแก้วผลึก ข่ายเงินและข่ายทองคำ

มีพื้นวิจิตรตระการตาหลากสี เป็นที่น่ารื่นรมย์ยินดี

เป็นที่อยู่อาศัยอันเนรมิตไว้ดีแล้ว ประกอบด้วยซุ้มประตู

ที่ลานวิมานเกลื่อนกราดไปด้วยทรายทอง

ภาติ จ ทส ทิสา นเภว สุริโย

สรเท ตมปนุโท (๑) สหสฺสรํสี

ตถา ตปติ มิทํ ตว วิมานํ

ชลมิว ธูมสิโข นิเสนภคฺเค.

วิมานของเธอนี้ส่องแสงสว่าง

เหมือนพระอาทิตย์บนท้องฟ้ามีรัศมีตั้งพัน

กำจัดความมืดในฤดูสารทกาล และสว่างไสวไปทั่วสิบทิศ

เหมือนเปลวเพลิงซึ่งกำลังลุกโชนอยู่บนยอดภูเขาในเวลากลางคืน

มุสตีว นยนํ สเตรตาว

อากาเส ฐปิตมิทํ มนุญฺญํ

วีณามุรชสมฺมตาฬฆุฏฺฐํ

อิทฺธํ อินฺทปุรํ ยถา ตว มิทํ. (๑)

วิมานนี้ประหนึ่งบาดนัยน์ตาอยู่ คล้ายกับสายฟ้าแลบ

ลอยอยู่ในอากาศ น่ารื่นรมย์ใจ

วิมานเธอนี้ก้องกังวาลไปด้วยเสียงดนตรี

คือพิณเครื่องใหญ่ กลอง ฉิ่งและกังสดาล

มั่งคั่งรุ่งเรือง ดุจเมืองพระอินทร์

ปทุมกุมุทอุปฺปลกุวลยํ

โยถิกา ภณฺฑิยา (๑) โนชกา จ สนฺติ

สาลกุสุมิตปุปฺผิตา อโสกา

วิวิธทุมคฺคสุคนฺธเสวิตมิทํ.

วิมานของเธอนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมระรื่น

แห่งไม้ชั้นเลิศนานาพันธุ์

ได้แก่ ดอกปทุม ดอกโกมุท ดอกอุบล

ดอกจงกลนี ดอกคัดเค้า ดอกชบา

ดอกอังกาบ ดอกรัง ดอกอโศก

แย้มกลีบบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมระรื่น

สฬลลพุชสุชกสํยุตฺตา

กุสกสุผุลฺลิตลตา ว ลมฺพินีหิ

มณิชาลสทิสา ยสสฺสินี

รมฺมา โปกฺขรณี อุปฏฺฐิตา เต.

เทพธิดาผู้เรืองยศ สระโบกขรณีน่ารื่นรมย์

เรียงรายไปด้วยต้นหูกวาง ขนุนสำปะลอและต้นไม้มีกลิ่นหอม

มีทั้งไม้เลื้อยชูดอกออกช่อบานสะพรั่ง ห้อยย้อย

เกาะก่ายลงมาคล้ายกับข่ายแก้วมณี ปรากฏมีอยู่ใกล้วิมานเธอ

อุทกรุหา จ เยตฺถิ ปุปฺผชาตา

ผลชา (๑) เย จ สนฺติ รุกฺขชาตา

มานุสกา อมานุสฺสกา จ ทิพฺพา

สคฺเค (๒) ตุยฺหํ นิเวสนมฺหิ ชาตา.

บุปผชาติที่เกิดในน้ำและบนบกก็มี และพฤกษชาติเหล่าอื่น

ทั้งที่เป็นของมนุษย์ และเป็นทิพย์มิใช่เป็นของมนุษย์ก็มี

ทั้งหมดล้วนเกิดมีอยู่ใกล้วิมานของเธอ

กิสฺส สมทมสฺส (๑) อยํ วิปาโก

เกนาสิ กมฺมผเลนิธูปปนฺนา

ยถา จ เต อธิคตมิทํ วิมานํ

ตทนุปทํ อวจาสิ อฬารปขุเมติ. (๒)

นี้เป็นผลแห่งการสำรวมและการฝึก อย่างไร

เพราะผลกรรมอะไรเธอจึงมาเกิดในวิมานนี้

เทพธิดา ผู้มีขนตาหนางอนงาม ขอเธอจงเล่าถึงกรรม

เป็นเหตุให้เธอได้วิมานนี้ตามที่อาตมาถามตามสมควร

(ลำดับนั้น เทพธิดาตอบว่า)

ยถา จ เม อธิคตมิทํ วิมานํ

โกญฺจมยุรจโกร (๑) สํฆจริตํ

ทิพฺยปิลวหํ (๒) สราชจิณฺณํ

ทิชการณฺฑวโกกิลาภินทิตํ.

วิมานที่ดิฉันได้แล้วนี้ มีฝูงนกกระเรียน

นกยูงและนกเขาไฟเที่ยวบินร่อนร้องไปมา

ทั้งนกนางนวลและพญาหงส์ทองซึ่งเป็นนกทิพย์เที่ยวบินว่อนไปมาอยู่

และอึงคะนึงไปด้วยฝูงนกเป็ดน้ำ นกกาน้ำ

นกดุเหว่าและฝูงนกประเภทอื่น ๆ

นานาสนฺตานกปุปฺผรุกฺขวิวิธา

ปาฏลิชมฺพุอโสกรุกฺขวนฺตํ

ยถา จ เม อธิคตมิทํ วิมานํ

ตนฺเต ปเวทิสฺสามิ (๑) สุโณหิ ภนฺเต.

มีไม้ดอกและไม้เลื้อยแผ่กิ่งก้านสาขานานาชนิด

มีต้นแคฝอย ต้นหว้า ต้นอโศก

ดิฉันจะเล่าเหตุผลที่ดิฉันได้วิมานนี้ถวายพระคุณเจ้า

พระคุณเจ้าโปรดฟังเถิดเจ้าค่ะ

มคธวรปุรตฺถิเมน

นาฬกคาโม นาม อตฺถิ ภนฺเต

ตตฺถ อโหสึ ปุเร สุณิสา

เปสวตีติ (๑) ตตฺถ ชานึสุ มมํ.

ข้าแต่พระคุณเจ้า ในชาติก่อน ดิฉันได้เกิดเป็นหญิงสะใภ้

ในหมู่บ้านชื่อนาฬกคาม อยู่ทางทิศตะวันออก

ของแคว้นมคธ อันรุ่งเรือง

ชาวบ้านในหมู่บ้านนั้นรู้จักดิฉันในนามว่า เปสวดี

สาหํ อปจิ ตตฺถ กมฺมกุสลํ (๑)

เทวมนุสฺสปูชิตํ มหนฺตํ

อุปติสฺสํ นิพฺพุตํ อปฺปเมยฺยํ

มุทิตมนา กุสุเมหิ อพฺโภกิรึ. (๒)

ดิฉันนั้นมีใจเบิกบาน ได้สั่งสมกุศลกรรมไว้ในชาติปางก่อนนั้น

คือได้เกลี่ยดอกคำโรยลงบูชาพระอุปติสสเถระ

ที่ทวยเทพและมนุษย์พากันบูชา

ผู้มากไปด้วยกุศลธรรม มีคุณธรรมสุดประมาณซึ่งดับกิเลสแล้ว

ปรมคติคตญฺจ ปูชยิตฺวา

อนฺติมเทหธรํ อิสึ อุฬารํ

ปหาย มานุสกํ สมุสฺสยํ

ติทสาคตา อิธมาวสามิ ฐานนฺติ.

เปสวตีวิมานํ (๑) สตฺตมํ.

ครั้นบูชาพระเถระผู้มีคุณอันโอฬาร ครองเรือนร่างเป็นชาติสุดท้าย

ผู้บรรลุอนุปาทิเสสนิพพานแล้ว

ดิฉันจึงละร่างมนุษย์มาเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ครอบครองวิมานในเทวโลกนี้

เปสวตีวิมานที่ ๗ จบ