๑๑. ภิกษาทายิกาวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน ยา ตฺวํ ติฏฺฐสิ เทวเต

โอภาเสนฺตี ทิสา สพฺพา โอสธี วิย ตารกา.

เทพธิดา เธอมีผิวพรรณงามยิ่งนัก

เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอยู่ ดุจดาวประกายพรึก

เกน เตตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

[๒๗๙-๒๘๐] เพราะบุญอะไรผิวพรรณเธอจึงงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา

ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาของผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ปุริมาย ชาติยา มนุสฺสโลเก.

ชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ วิปฺปสนฺนมนาวิลํ

ตสฺส อทาสหํ ภิกฺขํ ปสนฺนา เสหิ ปาณิภิ.

ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสประดุจธุลี

มีพระทัยผ่องใส ไม่มัวหมอง มีความเลื่อมใส

ได้ถวายภิกษาแด่พระองค์ด้วยมือทั้งสองของตน

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ทุติยภิกฺขาทายิกาวิมานํ เอกาทสมํ. ตสฺสุทฺทานํ

ทาสี เจว ลขุมา จ อถ อาจามทายิกา

จณฺฑาลี ภทฺทิตฺถิกา (๑) เจว โสณทินฺนา อุโปสถา

นิทฺทา เจว สุทินฺนา จ เทฺว จ ภิกฺขาย ทายิกา.

วคฺโค เตน ปวุจฺจติฺ.

อิตฺถีวิมาเน ทุติโย วคฺโค.

ภาณวารํ ปฐมํ.

[๒๘๔-๒๘๕] เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ทุติยภิกขาทายิกาวิมานที่ ๑๑ จบ

รวมเรื่องวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ทาสีวิมาน ๒. ลขุมาวิมาน

๓. อาจามทายิกาวิมาน ๔. จัณฑาลีวิมาน

๕. ภัททิตถิกาวิมาน ๖. โสณทินนาวิมาน

๗. อุโปสถาวิมาน ๘. สุนิททาวิมาน

๙. สุทินนาวิมาน ๑๐. ปฐมภิกขาทายิกาวิมาน

๑๑. ทุติยภิกขาทายิกาวิมาน

จิตตลตาวรรคที่ ๒ จบ

ปฐมภาณวาร จบ