๘. มัลลิกาวิมาน เล่ม ๒๖

๘ ปีตวตฺเถ ปีตธเช ปีตาลงฺการภูสิเต

ปีตนฺตราหิ วคฺคูหิ อปิลนฺธา ว โสภสิ

กา กมฺพุกายุรธเร กญฺจนาเวฬภูสิเต

เหมชาลกสญฺฉนฺเน นานารตนมาลินี

โสวณฺณมยา โลหิตงฺกมยา จ

มุตฺตามยา เวฬุริยามยา จ

มสารคลฺลา สหโลหิตงฺกา

ปาเรวตกฺขีหิ มณีหิ จิตฺตตา

โกจิ โกจิ เอตฺถ มยูรสุสฺสโร

หํสสฺส รญฺโญ กรวีกสุสฺสโร

เตสํ สโร สุยฺยติ วคฺคุรูโป

ปญฺจงฺคิกํ ตุริยมิวปฺปวาทิตํ

รโถ จ เต สุโภ วคฺคู ๑ นานารตนจิตฺตงฺโค ๒

นานาวณฺณีหิ ธาตูหิ สุวิภตฺโต ว โสภติ

ตสฺมึ รเถ กาญฺจนพิมฺพวณฺเณ

ยตฺถ ฐิตา ภาสสิมํ ปเทสํ

เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ ฯ

โสวณฺณชาลํ ๓ มณิโสณฺณจิตฺตํ

มุตฺตาจิตฺตํ เหมชาเลน ฉนฺนํ

ปรินิพฺพุเต โคตเม อปฺปเมยฺเย

ปสนฺนจิตฺตา อหมาภิโรปยึ

ตาหํ กมฺมํ กริตฺวาน กุสลํ พุทฺธวณฺณิตํ

อเปตโสกา สุขิตา สมฺปโมทามนามยาติ ฯ

มลฺลิกาวิมานํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ ม. ยุ. วคฺคุ ฯ ๒ ม. ยุ. นานารตนจิตฺติโต ฯ ๓ ม. มณิโสณฺณจิตฺติตํ ฯ

โป. มณิโสวณฺณจิตฺตํ ฯ

ดูกรนางเทพธิดา ผู้มีผ้านุ่งห่มและธงล้วนแต่สีเหลือง ประดับประดาด้วยเครื่องก็ล้วนเหลือง เธอถึงจะไม่ประดับด้วยเครื่องประดับอันงดงามเหลืองอร่ามเช่นนี้ ก็ยังงามโดยธรรมชาติ ดูกรนางเทพธิดา ผู้มีเครื่องประดับล้วนแต่ทองคำธรรมชาติ แก้วไพฑูรย์ จินดา มีกายาปกคลุมไว้ด้วยร่างแหทองคำเหลืองอร่าม เป็นระเบียบงดงามด้วยสายแก้วสีต่างๆ สายแก้วเหล่านั้น ล้วนแต่สำเร็จด้วยทองคำธรรมชาติ แก้วทับทิมแก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์ บางสายก็ล้วนแล้วด้วยแก้วลาย คล้ายตาแมวบ้างก็สำเร็จด้วยแก้วแดงคล้ายสีเลือด บ้างก็สำเร็จด้วยแก้วอันสดใสสีตานกพิลาป เครื่องประดับทั้งหมดที่ตัวของท่านนี้ทุกๆ สาย ยามต้องลมพัด มีเสียงไพเราะเหมือนเสียงนกยูงพญาหงส์ทองหรือเสียงนกการะเวก หรือมิฉะนั้นก็เสียงเบญจางคดุริยดนตรี ที่พวกคนธรรพ์พากันบรรเลงเป็นคู่ๆ อย่างไพเราะน่าฟังก็ปานกัน อนึ่ง รถของท่านงดงามมาก หลากไปด้วยเนาวรัตนนานาพรรณ อันบุญกรรมจัดสรรมาให้จากธาตุนานาชนิด ดูมูลมองพิจิตรจรัสจำรูญยามท่านยืนอยู่เหนือสุพรรณรถขับไปถึงประเทศใด ที่ตรงนั้นก็สว่างไสวไปทั่วถึงกัน ดูกรนางเทพธิดา อาตมาถามท่านแล้ว ท่านจงตอบอาตมาว่า นี้เป็นผลแห่ง

กรรมอะไร?

นางมัลลิกาเทพธิดาตอบว่า

พระคุณเจ้าขา ดิฉันมีร่างกายซึ่งปกปิดไว้ด้วยร่างแหทองคำ วิจิตรไปด้วยแก้วแดงอ่อนๆ และแก้วมุกดา นับว่าดิฉันคลุมร่างไว้ด้วยตาข่ายทองคำเช่นนี้ ก็เพราะดิฉันมีจิตผ่องใส ได้บูชาพระโคดมบรมครูผู้ทรงพระคุณหาประมาณมิได้ ซึ่งเสด็จเข้าสู่นิพพานไปแล้ว ครั้นดิฉันทำกุศลธรรมที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายสรรเสริญแล้ว จึงสร่างโศก หมดโรคภัย ได้รับแต่ความสุขกาย สุขใจ รื่นเริงบันเทิงใจเป็นนิตย์.

จบ มัลลิกาวิมานที่ ๘.