๑. อินทสมานโคตตชาดก เล่ม ๒๗

น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา

อริโยนริเยน ปชานมตฺถํ

จิรานุวุฏฺโฐปิ กโรติ ปาปํ

คโช ยถา อินฺทสมานโคตฺตํ.

บุคคลไม่ควรทำความสนิทสนมกับคนชั่ว

บุคคลผู้ประเสริฐรู้ประโยชน์ชัดอยู่

ก็ไม่ควรทำความสนิทสนมกับบุคคลผู้ไม่ประเสริฐ

เพราะว่า บุคคลผู้ไม่ประเสริฐถึงแม้จะอยู่ร่วมกันเป็นเวลานาน

ก็ยังทำความชั่วเหมือนช้างได้ฆ่าอินทสมานโคตรดาบส

ยเทว (๑) ชญฺญา สทิโส มมนฺติ

สีเลน ปญฺญาย สุเตน จาปิ

เตเนว เมตฺตึ กยิราถ สทฺธึ

สุโข หเว (๒) สปฺปุริเสน สงฺคโมติ.

อินฺทสมานโคตฺตชาตกํ ปฐมํ.

บุคคลรู้บุคคลใดว่า ผู้นี้เช่นเดียวกับเราด้วยศีล ปัญญา และสุตะ

พึงกระทำไมตรีกับบุคคลเช่นนั้นแหละ

เพราะการสมาคมกับสัตบุรุษเป็นความสุขโดยแท้

อินทสมานโคตตชาดกที่ ๑ จบ