๒. สุปัตตชาดก เล่ม ๒๗

พาราณสฺยํ (๑) มหาราช กากราชา นิวาสโก (๒)

อสีติยา สหสฺเสหิ สุปตฺโต ปริวาริโต.

ข้าแต่มหาราช พญากาชื่อสุปัตตะ

มีบริวาร ๘๐,๐๐๐ ตัวแวดล้อม อาศัยอยู่ที่กรุงพาราณสี

ตสฺส โทหฬินี ภริยา สุปสฺสา (๑) ภกฺขิตุมิจฺฉติ (๒)

รญฺโญ มหานเส ปกฺกํ ปจฺจคฺฆํ ราชโภชนํ.

เมียพญากานั้นชื่อนางสุปัสสาแพ้ท้อง

ต้องการจะกินพระกระยาหารของพระราชาอันมีค่ามาก

ที่พวกพ่อครัวปรุงแล้วในห้องเครื่อง

เตสาหํ ปหิโต ทูโต รญฺโญ จมฺหิ อิธาคโต

ภตฺตุ อปจิตึ กุมฺมิ นาสายมกรํ วณนฺติ.

สุปตฺตชาตกํ ทุติยํ.

ข้าพระองค์เป็นทูตของกาเหล่านั้น

ถูกพญากาส่งมา จึงได้มา ณ ที่นี้

ข้าพระองค์จะกระทำความจงรักภักดีต่อเจ้านาย

จึงได้จิกจมูกคนเชิญเครื่องเสวยให้เป็นแผล

สุปัตตชาดกที่ ๒ จบ