๑. อกิตติจริยา เล่ม ๓๓

ใน ๔ อสงไขยแสนกัป ความประพฤติใดในระหว่างนี้

ความประพฤตินั้นทั้งหมด เป็นเครื่องบ่มพระโพธิญาณ

เราจักเว้นความประพฤติในภพน้อยภพใหญ่ในกัปที่ล่วงแล้วเสีย

จักบอกความประพฤติในกัปนี้ เธอจงฟังเรา

เราเป็นดาบสมีนามว่าอกิตติ

เข้าไปอาศัยอยู่ในป่าใหญ่ที่ว่างเปล่า

สงัดเงียบปราศจากเสียงอื้ออึงในกาลใด

ในกาลนั้น ด้วยเดชแห่งความประพฤติตบะของเรา

ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่ในดาวดึงสเทวโลก ทรงร้อนพระทัย

แปลงร่างเป็นพราหมณ์ เข้ามาหาเราเพื่อภิกษา

เราได้เห็นอินทพราหมณ์มายืนอยู่ใกล้ประตูบรรณศาลาของเรา

จึงหยิบใบหมากเม่าที่เรานำมาจากป่า

ซึ่งไม่มีน้ำมันทั้งไม่มีรสเค็ม มอบให้จนหมดพร้อมทั้งภาชนะ

เราครั้นให้ใบหมากเม่าแก่อินทพราหมณ์นั้นแล้ว

จึงคว่ำภาชนะ ละการแสวงหาใหม่ เข้าไปยังบรรณศาลา

แม้ในวันที่ ๒ ที่ ๓ อินทพราหมณ์ก็เข้ามายังสำนักของเรา

เราไม่หวั่นไหว ไม่ยึดมั่น ได้ให้ไปเหมือนอย่างนั้น

ในสรีระของเรามีผิวพรรณไม่เปลี่ยนแปลง

เพราะการอดอาหารนั้นเป็นปัจจัยเลย

เรายับยั้งอยู่ตลอดวันนั้น ๆ ด้วยปีติ สุข และความยินดี

ถ้าเราพึงได้ทักขิไณยบุคคลที่ประเสริฐ

แม้เดือนหนึ่ง สองเดือน เราก็ไม่หวั่นไหว

ไม่ท้อใจ พึงให้ทานอันอุดม

เมื่อเราให้ทานแก่อินทพราหมณ์นั้น

เราจะได้ปรารถนายศและลาภก็หามิได้

แต่เราปรารถนาพระสัพพัญญุตญาณเท่านั้น

จึงได้ประพฤติกรรมเหล่านั้น ฉะนี้แล

อกิตติจริยาที่ ๑ จบ