พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก
๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา เล่ม ๓๓
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๘ (Royal Thai)28/36 in จริยาปิฎก4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก สัจจสวหยปัณฑิตจริยา (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 74 · Chaloem Phrakiat Volume 33)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 33, pp. 632–632
[๖๘] เรายืนอยู่ ณ โอกาสใดโดดจากฝั่งนี้ไปยังฝั่งโน้นได้ จระเข้ฆาตกรผู้เป็นศัตรูจะแสดงความน่ากลัวอยู่ ณ โอกาสนั้น[๖๙] จระเข้นั้นกล่าวกะเราว่า “มาเถิด” แม้เราก็กล่าวกะจระเข้นั้นว่า “แม้เราก็จะไป” ดังนี้แล้วโดดลงเหยียบศีรษะจระเข้นั้นแล้วโดดไปยืนอยู่ที่ฝั่งโน้น[๗๐] เราจะไม่ทำตามคำของจระเข้ที่กล่าวหลอกลวงนั้นหามิได้ ผู้เสมอกับเราทางคำสัตย์ไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล
จบ กปิลราชจริยาที่ ๗
๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา
ว่าด้วยจริยาของดาบสผู้เป็นบัณฑิตชื่อว่าสัจจะ
{๒๘} [๗๑] อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเราเป็นดาบสปรากฏนามว่าสัจจะ เรารักษาสัตว์โลกไว้ด้วยคำสัตย์ ได้ทำหมู่ชนให้สามัคคีกัน ฉะนี้แล
จบ สัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘
๙. วัฎฏกโปตกจริยา
ว่าด้วยจริยาของลูกนกคุ่ม
{๒๙} [๗๒] อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเราเป็นลูกนกคุ่ม ขนยังไม่งอก ยังอ่อน เป็นดังชิ้นเนื้อ อยู่ในรัง ในแคว้นมคธ
End of ๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา