๙. วัฏฏกโปตกจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นลูกนกคุ่ม ยังอ่อน

ขนยังไม่งอก เป็นดังชิ้นเนื้อ อยู่ในรัง ในมคธชนบท

มารดาเอาจะงอยปากคาบเหยื่อมาเลี้ยงเรา

เราเป็นอยู่ด้วยผัสสะของมารดา

กำลังกายของเรายังไม่มี

ในฤดูร้อนทุก ๆ ปี มีไฟป่าไหม้ลุกลามมา

ไฟป่าเป็นทางดำลุกลามมาใกล้เรา

ไฟกำลังไหม้ มีเปลวโชติช่วง ส่งเสียงดัง

อื้ออึง ลามมาใกล้เราโดยลำดับ

มารดาและบิดาของเราตกใจ สะดุ้งกลัว

เพราะกลัวไฟที่ไหม้มาโดยเร็ว

จึงทิ้งเราไว้ในรังหนีเอาตัวรอดไป

เราเหยียดเท้า กางปีกออกรู้ว่า กำลังกายของเราไม่มี

เรานั้นไปไม่ได้ อยู่ในรังนั่นเอง จึงคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่า

เมื่อก่อนเราสะดุ้งหวาดหวั่น

พึงเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในระหว่างปีกของมารดาและบิดา

บัดนี้ มารดาและบิดาทิ้งเราหนีไปเสียแล้ว

วันนี้เราจะทำอย่างไร

ศีลคุณ ความสัตย์ ความสะอาด

และความเอ็นดู ยังมีอยู่ในโลก

ด้วยความสัตย์นั้น เราจักทำสัจจกิริยาอันยอดเยี่ยม

เราระลึกถึงพระพุทธเจ้า ผู้พิชิตมารซึ่งมีในก่อน

คำนึงถึงกำลังพระธรรม ได้กระทำสัจจกิริยา

เพื่อฝนคือกำลังความสัตย์ว่า

ปีกของเรามีอยู่ แต่ขนไม่มี เท้าของเรามีอยู่

แต่ยังเดินไม่ได้ มารดาและบิดาก็พากันบินออกไปแล้ว

แน่ะไฟจงกลับไป(จงดับไปเสีย)

พร้อมกับเมื่อเราทำสัจจกิริยา

เปลวไฟที่ลุกโชติช่วงเว้นที่ไว้ ๑๖ กรีส

เหมือนเปลวไฟที่จุ่มน้ำ บุคคลมีสัจจะเสมอเราไม่มี

นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล

วัฏฏกโปตกจริยาที่ ๙ จบ