๑๐. เอณิชังคสูตร เล่ม ๑๕

เอณิชงฺฆํ กิสํ วีรํ อปฺปาหารํ อโลลุปํ

สีหํเวกจรํ นาคํ กาเมสุ อนเปกฺขินํ

อุปสงฺกมฺม ปุจฺฉาม กถํ ทุกฺขา ปมุจฺจตีติ.

ปญฺจ กามคุณา โลเก มโนฉฏฺฐา ปเวทิตา

เอตฺถ ฉนฺทํ วิราเชตฺวา เอวํ ทุกฺขา ปมุจฺจตีติ.

สตฺติวคฺโค ตติโย. ตสฺสุทฺทานํ

สตฺติยา ผุสติ เจว ชฏา มโนนิวารณา

อรหนฺเตน ปชฺโชโต สรา มหทฺธเนน จ

จตุจกฺเกน นวมํ เอณิชงฺเฆน เต ทสาติ.

เทวดากล่าวว่า

พวกข้าพระองค์พากันมาเฝ้า ขอทูลถามพระองค์

ผู้มีพระชงฆ์เหมือนเนื้อทราย มีพระวรกายสมส่วน

มีความเพียร ฉันพระกระยาหารน้อย ไม่มีความโลเล

เป็นเหมือนราชสีห์และช้างเที่ยวไปตามลำพัง

ไม่มีความห่วงในกามทั้งหลาย

ว่า บุคคลหลุดพ้นจากทุกข์ได้อย่างไร

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

กามคุณ ๕ มีใจเป็นที่ ๖

บัณฑิตประกาศไว้ชัดแล้วในโลก

บุคคลละความพอใจในนามรูป นี้

ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ได้อย่างนี้

เอณิชังฆสูตรที่ ๑๐ จบ

สัตติวรรคที่ ๓ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สัตติสูตร ๒. ผุสติสูตร

๓. ชฏาสูตร ๔. มโนนิวารณสูตร

๕. อรหันตสูตร ๖. ปัชโชตสูตร

๗. สรสูตร ๘. มหัทธนสูตร

๙. จตุจักกสูตร ๑๐. เอณิชังฆสูตร