๑. สัพภิสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข สมฺพหุลา สตุลฺลปกายิกา เทวตาโย อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐํสุ; เอกมนฺตํ ฐิตา โข เอกา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย เสยฺโย โหติ น ปาปิโย”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย ปญฺญา ลภติ (๑) นาญฺญโต”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย “โสกมชฺเฌ น โสจตี”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย ญาติมชฺเฌ วิโรจตี”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย สตฺตา คจฺฉนฺติ สุคฺคตินฺ”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย สตฺตา ติฏฺฐนฺติ สาตตนฺ”ติ.

อถ โข อปรา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ “กสฺส นุ โข ภควา สุภาสิตนฺ”ติ.

สพฺพาสํ โว สุภาสิตํ ปริยาเยน, อปิจ มมปิ สุณาถ

สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ

สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา ตา เทวตาโย ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสูติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป พวกเทวดาสตุลลปกายิกา จำนวนมากมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรเทวดาองค์หนึ่งยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรม ของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมเป็นผู้ประเสริฐ ไม่เป็นผู้ตกต่ำ

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้วย่อมได้ปัญญา

หาได้ปัญญาจากคนอันธพาลอื่นไม่

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมไม่เศร้าโศกในท่ามกลางคนผู้เศร้าโศก

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมรุ่งเรืองในท่ามกลางแห่งญาติ

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

สัตว์ทั้งหลายรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว ย่อมไปสู่สุคติ

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

สัตว์ทั้งหลายรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมดำรงอยู่ได้ตลอดไป

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค คำของใครหนอเป็นสุภาษิต”พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “คำของพวกท่านทั้งหมดเป็นสุภาษิตโดยอ้อม แต่ขอ พวกท่านจงฟังคำของเราบ้างบุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง”

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสคาถานี้แล้ว เทวดาเหล่านั้นมีใจยินดีถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาค กระทำประทักษิณแล้วหายตัวไป ณ ที่นั้นนั่นเอง

สัพภิสูตรที่ ๑ จบ