๙. จตุจักกสูตร เล่ม ๑๕

จตุจกฺกํ นวทฺวารํ ปุณฺณํ โลเภน สํยุตํ

ปงฺกชาตํ มหาวีร กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ ฯ

ท. ข้าแต่พระองค์ผู้มีความเพียรมาก สรีระมีจักร ๔ มีทวาร ๙ เต็มด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วยโลภะ ย่อมเป็นดังว่าเปือกตมความออกไป (จากทุกข์) ได้ จักมีได้อย่างไร ฯ

เฉตฺวา นทฺธึ ๑ วรตฺตญฺจ อิจฺฉาโลภญฺจ ปาปกํ

สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ๒ เอวํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ ฯ

ภ. ตัดความผูกโกรธด้วย กิเลสเป็นเครื่องร้อยรัดด้วยความปรารถนาและความโลภอันลามกด้วย ถอนตัณหาอันมีอวิชชาเป็นมูลเสียแล้วอย่างนี้ ความออกไป (จากทุกข์)จึงจักมีได้ ฯ