๘. มหัทธนสูตร เล่ม ๑๕

มหทฺธนา มหาโภคา รฏฺฐวนฺโตปิ ขตฺติยา

อญฺญมญฺญาภิคิชฺฌนฺติ กาเมสุ อนลงฺกตา.

เตสุ อุสฺสุกชาเตสุ ภวโสตานุสาริสุ

โกธตณฺหํ (๑) ปวาหึสุ (๒) เก โลกสฺมึ อนุสฺสุกาติ.

หิตฺวา อคารํ ปพฺพชิตา หิตฺวา ปุตฺตํ ปสุนฺปิยํ

หิตฺวา ราคญฺจ โทสญฺจ อวิชฺชญฺจ วิราชิย

ขีณาสวา อรหนฺโต เต โลกสฺมึ อนุสฺสุกาติ.

เทวดาทูลถามว่า

กษัตริย์ทั้งหลายมีทรัพย์มาก มีโภคะมาก

ทั้งมีแว่นแคว้น ไม่รู้จักพอในกามทั้งหลาย

ต่างแข่งขันกันและกัน

เมื่อกษัตริย์เหล่านั้นพากันขวนขวาย

วิ่งไปตามกระแสแห่งภพ

บุคคลเหล่าไหนเล่าไม่มีความขวนขวาย

ละความโกรธและตัณหาในโลกได้

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

บุคคลทั้งหลายสละเรือน สละลูก

และสละสัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รัก บวช

กำจัดราคะ โทสะ และอวิชชาได้

สิ้นอาสวะแล้ว เป็นพระอรหันต์

บุคคลเหล่านี้เป็นผู้ไม่มีความขวนขวายในโลก

มหัทธนสูตรที่ ๘ จบ