พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๘. มหัทธนสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๒–๗๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค มหัทธนสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๐–๓๐
๘. มหัทธนสูตร
ว่าด้วยผู้ขวนขวายและไม่ขวนขวาย
{๗๒} [๒๘] เทวดาทูลถามว่า
กษัตริย์ทั้งหลายแม้จะมีทรัพย์มาก มีสมบัติมาก และมีแว่นแคว้นถึงปานนั้น ก็ไม่รู้จักพอในกามทั้งหลาย ยังจะปรารถนาสิ่งอื่น ๆ อีกเมื่อกษัตริย์ทั้งหลายเหล่านั้นมัวขวนขวาย มัวลอยไปตามกระแสแห่งภพกันอยู่ บุคคลพวกไหนเล่าไม่มีความขวนขวาย ละความโกรธและความทะเยอทะยานในโลกได้แล้ว{๗๓} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
บุคคลที่สละเหย้าเรือน บุตร และปศุสัตว์อันเป็นที่รักบวชแล้ว กำจัดราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว มีอาสวะสิ้นแล้ว เป็นผู้ไกลจากกิเลส บุคคลเหล่านั้นเป็นผู้ไม่มีความขวนขวายในโลก
๙. จตุจักกสูตร
ว่าด้วยสรีรยนต์
{๗๔} [๒๙] เทวดาทูลถามว่า
ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นมหาวีรบุรษ สรีระมี ๔ จักร มี ๙ ทวาร เต็มไปด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วย
- ๑มี ๔ จักร หมายถึงประกอบด้วยอิริยาบถ ๔ คือ เดิน ยืน นั่ง นอน มี ๙ ทวาร หมายถึงมีช่องทั้ง ๙ คือ ตา หู จมูก (อย่างละ ๒) ปาก ทวารหนัก และทวารเบา (สํ.ส.อ. ๕๒)
จบ ๘. มหัทธนสูตร