พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๗. สรสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๐–๗๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๗. สรสุตฺต
๗. สรสูตร
ว่าด้วยความแล่นไป
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค สรสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๘–๑๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๑–๓๑
กุโต สรา นิวตฺตนฺติ กตฺถ วฏฺฏํ น วตฺตติ
กตฺถ นามญฺจ รูปญฺจ อเสสํ อุปรุชฺฌตีติ.
ยตฺถ อาโป จ ปฐวี เตโช วาโย น คาธติ
อโต สรา นิวตฺตนฺติ เอตฺถ วฏฺฏํ น วตฺตติ
เอตฺถ นามญฺจ รูปญฺจ อเสสํ อุปรุชฺฌตีติ.
เทวดาทูลถามว่า
ความแล่นไปจะหยุดที่ไหน
วัฏฏะไม่หมุนวนที่ไหน
นามและรูปดับไม่เหลือที่ไหน
พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า
ดิน น้ำ ไฟ ลม ตั้งอยู่ไม่ได้ที่ใด
ความแล่นไปย่อมหยุดที่นี้
วัฏฏะไม่หมุนวนที่นี้
นามและรูปดับไม่เหลือที่นี้
สรสูตรที่ ๗ จบ
จบ ๗. สรสูตร