๗. อัปปฏิวิทิตสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“เยสํ ธมฺมา อปฺปฏิวิทิตา ปรวาเทสุ นียเร (๑)

สุตฺตา เต นปฺปพุชฺฌนฺติ กาโล เตสํ ปพุชฺฌิตุนฺ”ติ.

เยสํ ธมฺมา สุปฏิวิทิตา ปรวาเทสุ น นียเร ๓

เต สมฺพุทฺธา สมฺมทญฺญา จรนฺติ วิสเม สมนฺติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลเหล่าใดยังไม่รู้แจ้งธรรม

ย่อมถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่น

บุคคลเหล่านั้นหลับอยู่ยังไม่ตื่น

บัดนี้เป็นกาลที่บุคคลเหล่านั้นควรจะตื่น

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลเหล่าใดรู้แจ้งธรรมแล้ว

ย่อมไม่ถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่น

บุคคลเหล่านั้นผู้รู้ดี รู้ชอบ

ย่อมดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอในที่ที่ไม่สม่ำเสมอ

อัปปฏิวิทิตสูตรที่ ๗ จบ