๗. อัปปฏิวิทิตสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

เยสํ ธมฺมา อปฺปฏิวิทิตา ๑ ปรวาเทสุ นียเร ๒

สุตฺตา เต นปฺปพุชฺฌนฺติ กาโล เตสํ ปพุชฺฌิตุนฺติ ฯ

เทวดานั้น ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วแล ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า

ธรรมทั้งหลายอันชนพวกใดยังไม่แทงตลอดแล้ว ชนพวกนั้นย่อมถูกจูงไปในวาทะของชนพวกอื่น ชนพวกนั้นชื่อว่ายังหลับ ไม่ตื่น (กาลนี้)

เป็นกาลสมควร เพื่อจะตื่นของชนพวกนั้น ฯ

เยสํ ธมฺมา สุปฏิวิทิตา ปรวาเทสุ น นียเร

สมฺพุทฺธา สมฺมทญฺญาย ๓ จรนฺติ วิสเม สมนฺติ ฯ

ธรรมทั้งหลาย อันชนพวกใดแทงตลอดดีแล้ว ชนพวกนั้น ย่อมไม่ถูกจูงไปในวาทะของชนพวกอื่น บุคคลผู้รู้ดีทั้งหลาย รู้ทั่วถึงโดยชอบแล้วย่อมประพฤติเสมอในหมู่สัตว์ผู้ประพฤติไม่เสมอ ฯ